هرچه از نردبان ترقی بالاتر روید، به این نکته خواهید رسید که زمانی می‌توانید پیشرفت بیشتری داشته باشید که بدانید با تکیه بر کار گروهی می‌توانید بهتر و سریع‌تر عمل کنید و بعد از اراده و تصمیم‌گیری برای انجام کاری، برنامه کار گروهی است که می‌تواند تا حدود زیادی به شما و دوستانتان کمک کند.

گروه سه نفره از دانشجویان رشته موسیقی، یک روزی در این شهر تصمیم گرفتند تا به کنار خیابان بروند و سازهایشان را از جعبه بیرون بیاورند و برای مردم کوچه و خیابان، ساز بزنند. این گروه سه نفره از همان روز می‌دانستند که ممکن است مردم کوچه و خیابان حواسشان را به آنها ندهند، فکر کنند گدا هستند و یا اصلا بدتر از همه اینها، از صدای ساز آنها خوششان نیاید و شلوغی و همهمه شهر را به موسیقی آنها ترجیح دهند. اما با تمام این ترس‌ها و دلهره‌ها سازهایشان را روی دوششان انداختند و به دل شهر زدند تا با دست و دلی لرزان، این وسوسه دوست‌داشتنی را تجربه کنند و برای اولین بار، گروه کنسرت خیابانی شهر تهران را راه بیندازند. گروهی که اعضایش مجتبی، امیر و مانی نام دارند، اما هنوز اسمی ندارد. گروهی که رفاقت و عشق و علاقه به موسیقی آنها را به خیابان آورده و اعتراف می‌کنند، آن پول‌های افتاده در جعبه‌های سازهایشان در پایان برنامه ارزش هیچ کدام از اینها را ندارد.

گروهی که دلشان را به برخورد خوب آدم‌های این شهر با موسیقی خوش کرده‌اند و برای بقیه راه حل بامزه‌ای پیدا کردند و جمله‌ای همیشگی که: «گدایی ۱۰ دقیقه اولش سخت است.» در یکی از روزها با آنها روبه‌روی پاساژ «‍ژ» قرار می‌گذارم تا کنارشان بنشینم و از کنسرتی گزارش بگیرم که برای آن بلیتی نخریدم. مقاله‌ای که می‌خوانید، روایت لحظه به لحظه این کنسرت عجیب و غریب است.

صبر کن خزانه باز شود!

امیر نزدیک ساعت سه و زودتر از مجتبی و مانی می‌رسد. از دور و از گیتار روی شانه‌اش قابل تشخیص است. بعد از چند دقیقه مجتبی و مانی هم از راه می‌رسند و سه نفری کنار پیاده‌رو و کمی بالاتر از پاساژ آرین، می‌نشینند و سازهایشان را در می‌آورند. پیاده‌رو را کنده‌اند و آن دور و بر پر از سنگ‌ریزه و خاک است. اما انگار برای بچه‌ها مهم نیست و بی‌اعتنا به خاک‌ها، کاپشن‌هایشان را به میله انتقال گاز آویزان می‌کنند، سازهایشان را در می‌آورند، کیف یکی از گیتارها را جلویشان می‌گذارند و شروع می‌کنند. امیر و مجتبی، گیتار می‌زنند و مانی ماندلین. ماندلین، یک ساز کوچک بامزه جمع و جور است که بی‌شباهت به گلابی نیست و مانی آن را شبیه یک بچه‌ شش ماهه‌اش بغل کرده بود و همان اول توضیح داد: «ماندلین یک ساز ایتالیایی است که هشت تا هم سیم دارد.»

پیاده‌رو تقریبا خلوت است. به بچه‌ها می‌گویم: «یعنی فکر می‌کنید سر ظهر هم کسی موسیقی گوش می‌کند و یا پولی می‌دهد؟» امیر، گیتار زدن را متوقف می‌کند، برمی‌گردد و می‌گوید: «کلا همیشه این‌جوری است. تا وقتی کیفمان خالی از پول باشد، رهگذرها رغبتی برای پول گذاشتن ندارند. ولی به محض این‌که یک نفر پول گذاشت، بقیه هم پشت سرش می‌آیند. انگار در خزانه باز شده باشد! باور نمی‌کنی؟ حالا به حرفم می‌رسی.»

روی سکوی ساختمانی که بچه‌ها جلویش نشسته‌اند، می‌نشینم و نگاه‌ها و عکس‌العمل‌های آدم‌ها را دنبال می‌کنم. نیم ساعت از شروع برنامه می‌گذرد و پیاده‌رو شلوغ‌تر شده و اولین نفر یک دو هزار تومانی در کیف بچه‌ها می‌گذارد، امیر نگاهم می‌کند که یعنی «در خزانه باز شد».

دوست نداریم مردم از سر دل‌سوزی پول بدهند

هرچقدر به ساعت چهار و پنج عصر نزدیک‌تر می‌شویم، آدم‌های بیشتری در پیاده‌رو جمع می‌شوند و بچه‌ها پول بیشتری می‌گیرند. هر چه باشد شب عید است و خودشان می‌گویند شب عید پول بیشتری می‌گیرند. این خلاف تصورم است، چون به هر حال شب عید است و آدم‌ها خرج‌های دیگری دارند. اما انگار تصورم اشتباه است. دغدغه مالی خیلی برای بچه‌ها مطرح نیست. ازشان می‌پرسم: «این کار را برای پولش انجام می‌دهید؟» جواب امیر، قاطعانه «نه» است. وقتی از این همه قطعیت می‌پرسم، سازش را زمین می‌گذارد و می‌نشیند تا بیشتر توضیح دهد. بین توضیحاتش می‌فهمم که متولد ۶۴ است، مثل مانی.

ارشد این گروه، مجتبی، متولد ۶۲ است. امیر، از اهمیت شادکردن مردم می‌گوید و با لبخندی می‌گوید: «شادکردن مردم از همه چیز مهم‌تر است. این کار که پول چندانی برای ما ندارد. مهم‌ترین مسئله همین شاد کردن مردم است. این‌که در خیابان، موسیقی بشنوند، تاثیر می‌گذارد. محیط را دوست‌داشتنی‌تر می‌کند و ممکن است لبخندی روی لب آدم‌ها بنشیند. مسئله بعدی هم جا انداختن فرهنگ موسیقی خیابانی است. این موضوع هنوز در ایران جا نیفتاده. آن مقداری هم که جا افتاده، موسیقی‌ پاپ و کمی هم سنتی است.» این سه نفر، علاقه شدیدی به موسیقی‌های آمریکایی دارند.

در بسیاری از موارد با علاقه از هنرمندان و موزیسین‌های آمریکایی حرف می‌زنند و هم‌زمان، آهنگ‌های مختلفشان را می‌نوازند. «اصلا یکی از انگیزه‌های من این است که گوش مخاطب را به شنیدن «کانتری» و «بلوز» عادت دهم. ما دوست داریم برای مردم مهم باشد که به چه چیزی گوش می‌دهند. اگر رد می‌شوند و پولی می‌دهند، بایستند و چند دقیقه‌ای به موسیقی‌ای که می‌زنیم گوش بدهند. یعنی آن پولی که می‌دهند، از سر دلسوزی نباشد.»

تردید این سه نفر میان رفتن و ماندن

پیاده‌رو تقریبا شلوغ شده. آدم‌ها می‌آیند، پولی در کیف گیتار می‌اندازند و می‌روند بدون آن‌که لحظه‌ای مقابل بچه‌ها بایستند، یا آهنگی درخواست کنند یا حتی تشویقشان کنند.

مجتبی می‌گوید: «شنیدن موسیقی برای آدم‌های اینجا انگار خیلی مهم نیست. فقط پولی می‌دهند و می‌روند. این خیلی بد است.» بچه‌ها بعد از یک ساعت و نیم ساز زدن، به خودشان استراحتی می‌دهند، روی پله‌های خانه‌ای که جلویش ایستاده بودند، می‌نشینند و از خاطره‌های ساززنی‌شان می‌گویند. مجتبی اعتراف می‌کند که آن اوایل کار خیابانی را دوست نداشته: «من اصلا دوست نداشتم گوشه خیابان ساز بزنم. مانی خیلی زودتر از ما ساززدن در خیابان را شروع کرده بود و من و امیر حدودا پنج، شش ماه است که به مانی اضافه شده‌ایم. به هر حال با این‌که حس خوبی نسبت به این کار نداشتم، به خاطر مانی و بچه‌ها قبول کردم. چند روزی آمدم و دیدم چه کار خوب و بامزه و جالبی است. شروع کار سخت بودها! تحمل نگاه‌ها خیلی سخت بود. اما بعد از مدتی خوشم آمد و ماندگار شدم. به مرور دیگر به نگاه‌های سنگین هم توجه نمی‌کنی. می‌دانی، این کار هزینه زندگی را نمی‌دهد. ما از این راه، دنبال پول در آوردن نیستیم. هر کداممان بخشی از کار را دوست داریم. یکی شادکردن، یکی ساز زدن. مسئله مهم برای من کار با امیر و مانی و رفاقتمان است. تا وقتی هم که اینجا هستم، این کار را ادامه می‌دهم.»

وقتی با این سه رفیق حرف می‌زنم، می‌فهمم هر سه‌تایشان تصمیم دارند از ایران بروند. از مانی درباره دلیل تصمیم می‌پرسم. «درآمد این کار بد نیست. من آن اوایل که کارم را تنهایی شروع کردم، بعد از یک هفته با پولی که به دست‌ آوردم، یک ساز دهنی و یک گیتار خریدم. اما رفتن را ترجیح می‌دهم. تصمیم دارم به سوئد بروم، چون استانداردهای زندگی اصلا قابل مقایسه نیستند. ماندن اینجا برای ما فایده‌ای ندارد. در سوئد گروه‌هایی برای جذب نوازنده‌ها وجود دارد.» می‌پرسم اصلا تصمیم دارید برای انتشار آلبوم، مجوز بگیرید و با هم آلبوم بیرون بدهید؟ امیر می‌گوید: «دنبال مجوز نیستیم. چون واقعا فایده ندارد. باید از زیر نظر چندین و چند ناظر بگذریم.

تا آن آلبوم بیرون بیاید، چیزی ازش باقی نمانده! برای ساززدن کنار خیابان هم نیازی به مجوز نداریم. اما یک بار که در یک میدان بزرگ مشغول ساززدن بودیم، سه نفر آمدند و بساط همه دست‌فروش‌های آنجا را جمع کردند و به هم گفتند بروید. به جز چنین موردی، مشکل دیگری نداشته‌ایم.» مانی هم خاطره‌ای یادش می‌آید از وقتی که دو نفر سر جای همیشگی‌ بچه‌ها نشسته بودند و پیرمردی که در یک خیابان بالای شهر، پارکبان است آنها را بلند کرده و گفته اینجا جای سه نفر دیگر است. مجتبی پیرمرد را نشانم می‌دهد که آنجا قدم می‌زند و انگار حسابی حواسش به این سه نفر هست.

از سکه ۵۰ تومانی تا تراول چک ۵۰ هزار تومانی

خاطره‌گویی‌هایمان به جاهای خوبی رسیده. مانی دارد از عکس‌العمل‌های مردم و پول‌دادنشان می‌گوید: «من بیشتر از هر چیزی، عکس‌العمل بچه‌های کوچولو را دوست دارم. خیلی پیش می‌آید که با خوشحالی می‌ایستند و می‌روند با زور و گاهی دعوا از مامان و بابایشان پول می‌گیرند که در کیف ما بگذارند.» اما عکس‌العمل‌هایی هم بوده که سرخورده‌شان کرده باشد. «یک بار خانم پیری آمد و نشست پیش ما. فکر کردیم می‌خواهد موسیقی گوش بدهد. آهنگ که تمام شد و می‌خواستیم برویم آهنگ بعدی، با لحن نصیحت‌کننده‌ای گفت پسرم، کارت را کنار بگذار و به زندگیت برس. آخر این چه کاری است؟»

اما امیر کنار خاطره مانی که سرخورده‌اش کرده بود، خاطره‌ای از یک مرد میانسال تعریف می‌کند و می‌گوید: «مرد میانسالی آمد و پولی در کیف گیتارمان گذاشت، بعد هم تا هفت، هشت دقیقه ایستاد و موسیقی را گوش داد. آن‌قدر نگاه آن مرد را دوست داشتم و برایم ارزش داشت که حتی یادم است آهنگی که آن لحظه می‌زدم چه بود؛ «پاپیون». این مسئله برای ما ارزش دارد. این‌که عده‌ای بیایند و از موسیقی‌ای که می‌زنیم بپرسند، خوشحال‌کننده است. اما خب این اتفاق‌ها خیلی کم پیش می‌آید و وقتی پیش می‌آید، در ذهنمان ماندگار می‌شود.»

پول گذاشتن‌های مردم هم اسباب شوخی و خنده ما شده است. یک نفر پنج هزار تومانی می‌گذارد، نفر بعدی یک دویست تومانی پاره. امیر که عضو شیطان‌تر و پرسروصداتر گروه است، مکث می‌کند و یواش می‌گوید: «پول زیری را نگاه کن آخر. از این پول پاره خجالت بکش.» البته همه‌اش شوخی است تا بلکه خستگی سه ساعت نشستن روی پله‌های سرد، از تنشان در برود. وقتی با دویست تومانی پاره شوخی می‌کنیم، مجتبی از بیشترین پولی که تا آن روز گرفته‌اند می‌گوید: «یک بار آقایی داشت از بغل دستمان رد می‌شد که دسته پولش را در آورد و ۱۵ هزار تومان در کیفمان گذاشت. این یکی از بیشترین پول‌هایی است که تا امروز گرفته‌ایم.» مانی هم از دو تا پسربچه می‌گوید که یک بار فقط یک سکه پنجاه تومانی در کیفشان پرت کرده‌اند. همان‌طور که داریم با خاطرات مادی بچه‌ها شوخی می‌کنیم، مردی نزدیک می‌شود، مکثی می‌کند و با دقت زیاد، اسکناسی را از بین اسکناس‌هایش جدا می‌کند. نزدیک ما می‌شود و اسکناس را در کیف بچه‌ها می‌گذارد و رد می‌شود. امیر باتعجب ما را نگاه می‌کند.

«دیدی چه کرد؟ آقا ما پول پس نمی‌دهیم‌ها!» ناباورانه تراول چک پنجاه هزار تومانی را نگاه می‌کنیم. وقتی می‌خواهم از تراول عکس بگیرم، امیر می‌گوید: «بابا کسی باورش نمی‌شود که این پول را به ما داده‌اند. فکر می‌کنند خودمان گذاشته‌ایم.» اما شما باور کنید، با همین دو تا چشم خودم دیدم.

بعد از سه ساعت و نیم، بچه‌ها هم می‌خواهند بروند و قبل از رفتن پول‌ها را می‌شمارند. می‌فهمیم که در این مدت ۱۵۰ هزار تومان جمع کرده‌اند. بچه‌ها فکر می‌کنند که رکورد زده‌اند و خوشحالند. می‌گویند در روزهای زمستان و با دست‌های یخ‌زده به طور متوسط روزی ۳۰ هزار تومان جمع می‌کرده‌اند، این ۱۵۰ هزار تومان اولین درآمد بالای کنسرت‌هایشان است.

وقت خداحافظی می‌پرسم: «حالا جدی جدی می‌خواهید از ایران بروید؟»، دوباره می‌خندند و همین‌طور که در پیاده‌رو بین آدم‌ها گم می‌شوند، بلند می‌گویند: «حالا که نه…»
منبع: ساینس دیلی

بازدید:۵۹۴۰۲۶

رتبه مقاله در گوگل: 

یا این که من نمی توانم موفق شوم و یا من تا کی می توانم امپراطور باشم؟

در این صورت خود شما چه احساسی نسبت به سرنوشت چنین امپراطوری دارید!؟

اگر خود شما نسبت به خودتان احساس خوبی نداشته باشید، یقینا مردمان سرزمین شما هم احساس خوبی نسبت به شما نخواهند داشت!

پس در اولین قدم باید مناظر دل انگیزی را در داخل و خارج قصر ها و کاخ های محل سکونت دائمی تان بسازید، تا همواره با نگاه به آن ها احساس خوبی نسبت به خودتان داشته باشید و در مرحله بعد نسبت به ساختن یا مرمت سایر بناهای امپراطوریتان اقدام کنید.

اگر خاطرات تلخی در گذشته دارید که ذهن شما را به خود مشغول می کند و یا همچنان آزارتان می دهد، باید سعی کنید آن خاطرات را با مناظر و رویدادهای خوش سرزمین تان پیوند بزنید.

برای مثال اگر شما با همسرتان دعوای سختی کرده اید که خاطره تلخ آن هیچ وقت از ذهنتان پاک نشده است، این خاطره را در میان یکی از باغ های زیبای سرزمینتان و در میان گلها و درختان زیبا قرار دهید و بارها و بارها آن مناظر را درذهنتان مرور کنید، تا تصویر سیاه آن با یک تصویر زیبا و دلچسب جایگزین شود.

یا مثلا اگر خدای نکرده یکی از بستگان نزدیک شما فوت شده است و از یادآوری آن احساس تلخی دارید، آن شخص را دوباره تصور کنید، ولی این بار در یکی از کاخ های عشق سرزمین امپراطوریتان، در حال شادی و خوشحالی!

هر بار این کار را در ذهنتان تکرار کنید، نهایتا خاطره تلخ شما به یک خاطره بسیار شیرین بدل خواهد شد!

به همین ترتیب اگر در زمینه مالی یا کاری دارای تجربه بسیار دردناکی هستید، آن تجربه را با یکی از کاخ های افتخار سرزمینتان پیوند بزنید و سعی کنید تا شکوه آن کاخ را در ذهنتان بزرگ و بزرگ تر و آن تجربه بد را در ذهنتان کمرنگ و کمرنگ تر کنید.

نهایتا این که ممکن است شما هیچ تجربه کاری خوبی نداشته باشید، پس باید تجربه کاری خویش را در میان سایر کاخ های خود اسکان دهید، مثلا اگر شما تجربه یک کار ناموفق دارید ولی در آن محیط با یک دوست خوب آشنا شده اید، تصویر کاری ناموفق خود را در باغ عشق آن دوست خوبتان قرار دهید، تا هربار که یاد آن کار ناموفق افتادید، به یاد باغ سرسبز دوستتان بیوفتید و احساس خوبی داشته باشید.

برگرفته از کتاب ثروتمندترین جوان ایرانی

منبع: فارس پاتوق

بازدید: ۷۵۱۲۵۳

رتبه مقاله درگوگل: 

به همان سادگی که این مطالب را می خوانید، باور می کنید و موفق می شوید، افرادی هم نمی خواهند، نمی خوانند، پس همانطوری که می بینید، بعضی حرف ها چقدر ساده و  در عین حال چقدر شگفت انگیز هستند!

حدود دو سال پیش تصمیم گرفتم تا در یک پروژه بین المللی آی تی سرمایه گذاری کنم، به همین دلیل نزد یکی از مدیران ارشد شرکت مایکروسافت و در واقع مغز متفکر، استراتژیک و برنامه ریز این شرکت رفتم، استفاده از مشاوره یک هفته ای ایشان مجموعا رقمی بالغ بر ۳/۰ میلیون دلار برای من هزینه داشت.

نکته بسیار جالب در این بود که ایشان تا جلسه آخر تنها صحبت های مرا با لبخندی بسیار عمیق، گیرا و با حرکت سر تصدیق می کردند و جز در موارد خاص سخنی به زبان نمی آوردند، جلسات ما شبیه جلسات دوستان صمیمی و در محیطی بسیار آرام و لذت بخش برگزار می شد و شباهت زیادی به جلسات کاری نداشت، با این حال با توجه به راهکارها و راهنمایی های ایشان همین پروژه به یکی از موفق ترین زمینه های درآمدزای زندگی من تبدیل شد!

برگرفته از کتاب ثروتمندترین جوان ایرانی

منبع: فارس پاتوق

بازدید:۵۹۸۶۲۶

رتبه مقاله درگوگل: 

امپراطوری شما: سرزمینی گمشده به وسعت بی نهایت، جایی که شما به آن تعلق دارید، از آن جا آمده اید، به آن جا خواهید رفت که باید توسط شما یافته و در صورت نیاز قسمت هایی از آن بازسازی یا مرمت شود.

تابه حال برای شما پیش آمده که خوابی را دیده باشید و بخواهید آن را با تمام وجود برای کسی تعریف کنید؟ در حالی که از توضیح و توصیف آن ناتوان باشید!؟

خواب شما ممکن است در سرزمین های دیگری اتفاق افتاده باشد و تنها احساس شما آن را درک کرده است، در مورد امپراطوری شما هم همینطور است.

در واقع هیچ کسی جز خود شما نمی تواند به درستی دریابد که امپراطوریتان کجاست و از چه چیزهایی ساخته شده است؟

آیا آن جا شب هم دارد؟ آیا درآن جا اصلا خورشید و ماهی هست؟

قوانین: اصولی که در همه امپراطوری ها تقریبا صادق است.

آئین ها: آئین های هر امپراطوری منحصر به فرد است، ولی ممکن است در بعضی امپراطوری ها برخی از آئین ها مشابه یکدیگر باشد.

یک امپراطور خوب به همه قشرها و طبقه های اجتماعی جامعه خویش توجه می کند، یقینا در سرزمین شما اقشاری هستند که به آن ها کمتر توجه شده و مورد بی مهری شما قرار گرفته اند، حتما به آن ها رسیدگی کنید.

مثلا ممکن است به دلیل کار و مشغله زیاد سلامت خود را به خطر انداخته باشید، پس باید هم اکنون به سلامتی خویش بیشتر اهمیت دهید، غذای سالم تر مصرف کنید یا اندکی ورزش کنید!

طبق آمار مرکز بهداشت و سلامت یکی از بزرگترین دانشگاه های دنیا کسانی که در زندگی بطور متوسط روزانه یک ساعت ورزش می کنند و غذای سالم مصرف می کنند بیش از هشتاددرصد کمتر دچار مشکلات و اختلالات جسمی می شوند!

من همیشه برای حفظ شادابی و سلامت جسمی، هزینه و وقت زیادی را صرف مراجعه به بهترین پزشکان دنیا کرده ام، نکته بسیار جالب و قابل تأمل این که من حدود دو سال بود که بطور مرتب نزد پزشکان سلامت می رفتم و از آن جمله یک پزشک ایرانی که نهایتا ملاقات با ایشان سبب مصرف قرص و یا انجام آزمایش هایی می شد، ولی از زمانی که همان پزشک به عنوان پزشک مخصوص من استخدام شده، رسیدگی به برنامه غذایی و پیگیری برنامه ورزشی روزانه من مهمترین اولویت های کاری او شده است!

این در حالی است که همین پزشک قبلا تمام انرژی خود را صرف تجویز قرص ها و آزمایشات من می کرد.

برگرفته از کتاب ثروتمندترین جوان ایرانی

منبع: فارس پاتوق

بازدید:۶۸۲۳۹۵

رتبه مقاله درگوگل:

من قبلا از زندگی لذت نمی بردم و ساعت ها از عمرم را با کارهای بیهوده تلف می کردم و فشار زندگی هرگز اجازه نمی داد به چیزی فراتر از آن فکر کنم، ولی هم اکنون از تک تک لحظات وثانیه های زندگیم لذت می برم!
ممکن است شما در حال حاضر شرایط خوبی برای لذت بردن از زندگی نداشته باشید، ولی اگر بخواهید همیشه از زندگی لذت ببرید، باید از یک جا شروع کنید! و یاد بگیرید که چگونه از زندگیتان لذت ببرید!

البته کم کم خواهید آموخت که یک امپراطور چگونه از زندگی خود لذت می برد!

اتفاقات زندگی هر انسانی به دو دسته تقسیم می شوند: اتفاقات بزرگ و اتفاقات کوچک.
معمولا هر انسانی در طول زندگی خویش کمتر از ۱۰ اتفاق مهم و نفس گیر را تجربه می کند، ولی تعداد اتفاقات کوچک زندگی ما بسیار زیاد هستند.

به دلیل کم بودن تعداد اتفاقات مهم زندگی سعی کنید همیشه از اتفاقات کوچک زندگی خویش لذت ببرید، حتی از شکستن یک لیوان، شاید دلیلی برای خندیدن نداشته باشید، اما اتفاق کوچک شکستن یک لیوان در امپراطوری شما خیلی خیلی ناچیز تر از آن است که ذهن امپراطور را مکدر کند! یا حتی این که کلام منفی بزبان بیاورید، این اتفاق ساده حتی می تواند یک تنوع کوچک هم برای شما باشد! پس با لبخند به خودتان بگویید: خیلی جالب بود! چقدر زیبا شکست! بگذارید با یک لیوان دیگر دوباره امتحان کنیم!

نکته جالب تر آن که هرچه بیشتر لذت ببرید، همه چیز دست به دست هم می دهد تا شما بازهم بیشتر لذت ببرید، برای مثال در مورد مثال بالا هم اکنون تمام ظروف منزل من تا ۵۰ سال بیمه هستند و اگر بشکنند باید با مشابه آن جایگزین شوند، پس هیچ دلیلی برای ناراحت شدن ندارم!

البته از ابتدا اینگونه نبود،من روز اول سعی کردم تا از شکستن یک لیوان احساس بدی نداشته باشم و واقعا هم تا امروز نداشتم، ولی کسی که همواره از یک اتفاق کوچک زندگیش خشمگین می شود، یقینا اتفاقات دیگری نیز برایش رخ خواهد داد که خشمگین تر شود!

زمانی بود که من آرزو می کردم: ای کاش یک باغ داشتم و می توانستم به صورت تفریحی در آن باغبانی کنم، به همین دلیل هیچ علاقه ای به آب دادن یا رسیدگی به گلدان های کوچک داخل منزل نداشتم، چند روز پیش از پنجره خانه ام به حیاط نگاه کردم که چگونه باغبان ها درحال رسیدگی به باغ هستند و من خود از این نعمت و لذت محروم شده ام!

ما باید و باید از اتفاقات کوچک زندگی خود لذت ببریم، حتی اگر آن کار آب دادن به یک گلدان باشد!

بعضی اوقات هیچ کاری در دنیا لذت بخش تر از یک استحمام دلچسب یا لذت بردن از یک فنجان نوشیدنی داغ برای من نیست!

پس از همین حالا تا می توانید از زندگی خود لذت ببرید!

درست است که امپراطورها دغدغه های بزرگی دارند، ولی معمولا خوشگذران هستند و در عین انجام کارهای بزرگ از زندگیشان نیز به شدت لذت می برند.

یک سؤال بسیار عجیب این جا مطرح می شود:

چطور ممکن است که شما بخواهید حتی از کوچکترین چیزهای زندگی خویش لذت ببرید، در حالی که تمامی حواس و تلاشتان را متمرکز هدف و باورتان کرده اید!؟

پاسخ این سؤال در امپراطوری شما نهفته است، شما سرزمینی را به عنوان امپراطوری برگزیده ایدکه یقینا بهترین حس ها و لذت ها را به شما خواهد داد، در عین این که شما یک امپراطور هستید و وظایف سنگینی را بعهده دارید.

پس سرزمین شما دقیقا در مکانی از هستی بنا شده که بتوانید تمامی حس ها و لذت های جادویی و رؤیایی خود را داشته باشید، همه چیز درست و دقیق است! و شگفت انگیزتر آن که خود شما آن را خلق کرده اید!

برگرفته از کتاب ثروتمندترین جوان ایرانی

منبع: کانون مشاوران ایران

بازدید:۶۶۸۵۲۵

رتبه مقاله درگوگل: 

استفاده از آرزوهای دیگران دقیقا مانند آن است که شما درختی را از یک سرزمین با یک اقلیم دیگر برداشته و در اقلیم متفاوت خود بخواهید آن را پرورش دهید!

برای مثال سرزمین شما دارای آب و هوایی شبیه زمین است و برای امپراطوری دیگر شبیه مریخ! آیا انتقال رؤیاها و آرزوها به همین سادگی از سرزمینی به سرزمین دیگر ممکن و میسر است!؟

رسیدن به آرامش می تواند باور یک امپراطور باشد، در حالی که ماجراجویی می تواند باور یک امپراطور دیگر باشد!

پس مراحل قبلی باید به دقت طی شود تا از بومی بودن خواب و خیال ها تا باورهایتان مطمئن باشید.
مشکلی که دراستفاده از باور دیگران برایتان پیش می آید در این است که شما به دلیل استفاده از باورهای دیگران انرژی کافی و لازم را برای رسیدن به سرزمین های خود نخواهید داشت! و همواره در مکانی نامعلوم باقی خواهید ماند.

اگر شما تاکنون باورهای اصیل خود را شناخته اید، نوبت آن شده رفتاری در خور آن ها از خود بروز دهید، حال شما می توانید اولین جوانه های تغییر را درخود مشاهده کنید!

در اینصورت شما دیگر نمی توانید آن انسان قبلی باشید، زیرا هم اکنون باور شما تغییر کرده است، شما یک امپراطور هستید و باید رفتاری در شأن امپراطوریتان از خود بروز دهید!

شما باورهایی دارید که سینه تان را فشرده می سازد، هرگاه به آن ها فکر می کنید ضربان قلبتان تندتر می شود و شاید حتی چشمانتان پر از اشک می شود، رسیدن به آرزوها، هدف ها و باورهای اصیل شما در واقع یادآوری همه آن چیزهایی است که در گذشته در امپراطوری شما رخ داده است، پس یقینا به آن خواهید رسید! مثلا اگر باور شما ثروتمند شدن باشد، هم اکنون شما همه ابزارهای رسیدن به آن را دارید!

کارهای تکراری زندگیتان را ترک کنید، مثل گوش دادن به صدای افراد شکست خورده و ناامید، نگاه کردن به برنامه های تلویزیون و یا هر کار دیگری که اعتیاد آور است؛ بجای آن به رؤیاهایتان بیندیشید، به آرزوهایتان، به هدف-های طلائی زندگیتان که باورهای اصیل شما را می سازند.

باورهای شما همه چیز شما هستند، باید نسبت به آن ها تعصب داشته باشید.

برگرفته از کتاب ثروتمندترین جوان ایرانی

منبع: مشاورانه

بازدید: ۶۷۴۳۹۵

رتبه مقاله درگوگل: 

تعیین هدف ما را به هیچ کجا نمی رساند، مگر این که آن هدف باور ما باشد، باور یعنی بالا تر از رسیدن به هر هدفی، یعنی هر آنچه خطوط اصلی ذهنی و فکری ما را تداعی می کند.
نکته دیگر این که باور یک بسته شامل خواب و خیال، رؤیا، آرزو، هدف، انگیزه و هر چیز دیگری برای رسیدن به هدف است!

من حدود ۵ سال را صرف خواندن و آموزش دیدن زبان انگلیسی کردم، با این حال توفیق چندانی حاصل نشد، ولی پس از خلق باورم در مدت زمانی کمتر از سه سال جهت مکالمه و نامه نگاری های بازرگانی ۳ زبان عربی، چینی و آلمانی را مسلط شدم!

باور یعنی انگیزه به علاوه هدف به علاوه محرک به علاوه هر چیز دیگری که لازم است برای رسیدن به سرمنزل مقصود!

دوست دارم یکی از معجزات ایجاد باور را برایتان تعریف کنم: پس از پایان دوره دانشجویی به دلیل فشارهای مالی که به من وارد می شد، اقدام به کشیدن سیگار می کردم، پس از خلق باورهای اصیلم هرگاه که سیگار می کشیدم، پس از چند ثانیه هیچ ارتباطی بین خودم و سیگار حس نمی کردم، انگار که مسیر ما از یکدیگر جداشده بود! بارها این مساله تکرار شد تا دیگر من سیگار نکشیدم!

همه چیز در تغییر باورهاست، اما افراد کمی هستند که می توانند باورهایشان را تغییر دهند!

یکی از دغدغه های بزرگ من در سال های اخیر یافتن مدیران کارآمد بوده است، تا بتوانم آن ها را با خودم جایگزین کنم، حدود دو سال طول کشید تا این مدیران را بیابم، به نحوی که بتوانند در تصمیم گیری های مهم نیز به من مراجعه نکنند و خودشان به صورت مستقل تصمیم گیری نمایند.

مدیران در زمینه های مختلف جایگزین شدند که هم اکنون هر کدام بطور کاملا مستقل در زمینه های مختلف بطور کلان مدیریت می کنند، حتی در امور مهم بدون مشورت با من تصمیم گیری می کنند، چالش های پیش رو را خودشان حل می کنند و من حتی خبردار هم نمی شوم، این افراد سنی در بازه ۲۶ تا ۶۵ سال دارند، همیشه این سؤال ذهن مرا مشغول می کرد که چه ویژگی مشترکی بین همه این افراد با سن، تحصیلات و تجربه متفاوت وجود دارد!؟

به نظر من تنها یک باور مشترک به نام “می خواهم” بین همه آن ها مشترک است!

“اگر به کسی ایمان داشتی، حتما باورش کن؛ زیرا باورهای ما معجزه های زمینی اند!

یک روز از درخت باورت بالا خواهی رفت و از تنومندی ساقه ها و شیرینی میوه هایش شگفت زده خواهی شد!”

با ایجاد یک باور بزرگ مطابق با مراحل یاد شده برای همیشه “نمی شود”، “نمی توانم” و “نمی خواهم” را از سرزمین باورتان دور کنید و در همه جای امپراطوریتان نمادهایی از “می شود”، “می توانم” و “می خواهم” را بنا کنید!

اگر باور ندارید که می رسید، حتی اگر برسید هم بجای حس کامیابی حس تعجب خواهید داشت!

مبهوت از این که چرا و چطور رسیده اید!

اما اگر باور داشته باشید که می رسید، نرسیدن شما هم معنایی شگفت انگیز خواهد داشت!

باورهای ما ممکن است متفاوت باشد، مثلا در باور سرزمین شما دریا هست، ولی سرزمین من چون در منطقه ای دیگر مثلا سیبری است چیزی به نام آب و دریا وجود ندارد و همه جا یخ بندان است، یخ باور سرزمین من و دریا باور سرزمین شماست، تمام اشیاء و چیزهایی که سرزمین و کهکشان های وجود شما را می- سازد قسمتی از باور شماست! که دیگران شناخت یا درک صحیحی نسبت به آن ندارند، ولی شمایی از آن را می توانند تصور کنند. در حالی که شما می توانید براحتی آن ها را لمس کنید!

باور تو شمشیر توست!

باور تو قطب نمای توست!

باور تو آذوقه توست!

باور تو عشق توست!

باور تو تنها تسکین زخم های توست!

باور تو خواب و خیال توست!

باور تو رؤیای توست!

باور تو آرزوی توست!

باور تو هدف توست!

باور تو همه چیز توست!

برگرفته از کتاب ثروتمندترین جوان ایرانی

منبع: مقالات کانون مشاوران ایران

بازدید : ۷۵۳۹۲۴

رتبه مقاله در گوگل : 

چه جمله ژرف و عجیبی!
شما هر چه می خواهید می توانید آرزو کنید، معمولا آرزو زائیده عقل و احساس است، یعنی جنبه عقلی نیز دارد، در صورتیکه رؤیا بیشتر جنبه حسی و درونی دارد، اگر شما رؤیاهایتان را به آرزو تبدیل کنید به نحوی درون و بیرونتان را بهم وصل کرده- اید!

“رؤیاهایتان نقشه ساخت آرزوهایتان هستند!”

آرزوها معمولا کوتاه مدت تر و زائیده شرایط فعلی شما هستند.

آرزوهایی که از رؤیاهای شما می آیند، اصیل ترند و با گذشت زمان تغییر چندانی نمی کنند، ولی آرزوهایی که از رؤیاهای شما سرچشمه نمی گیرند حتی اگر به واقعیت بپیوندند ممکن است به مرور زمان از بین بروند.

آرزوها جنس امپراطوری شما را می سازند! تمامی اجزاء سلولی، رنگ ها، بافت ها و اتم های تشکیل دهنده امپراطوری شما هستند پس باید به درستی آن ها را بشناسید.

آرزوهای پوسیده  متعلق به سرزمین های دیگر به درد شما نمی خورند.

برگرفته از کتاب ثروتمندترین جوان ایرانی

منبع: فارس پاتوق

بازدید: ۶۸۹۴۲۶

رتبه مقاله درگوگل: 

چندین سال پیش من شرایط نسبتا سختی داشتم، ولی همیشه خواب و خیال-های عجیبی ذهنم را مشغول می کرد، خواب ها و خیال هایی که بارها و بارها در ذهنم تکرار می شد و تبدیل به رؤیاهایم می شد! تمایل به ازدواج با همسر رؤیاییم را داشتم، داشتن ماشین رؤیایی، کار رؤیایی و خانه رؤیایی!

با توجه به شرایط من همه این ها فقط خواب و خیال بودند، دور و دست نیافتنی! ولی با این وجود به آن ها توجه می کردم و آن ها را رها نمی کردم.

ما اصطلاحا به خواب و خیالی که برای مدتی تکرار شود و از آن یک تصویر ذهنی (اگرچه خیلی گنگ و مبهم) ساخته باشید رؤیا می گوییم.

رؤیاها باید کمی دور و دست نیافتنی باشند.

نامحدود، بی قید و بی قانون باشند، هر خواب و خیالی می تواند یک رؤیا باشد!

اگر رؤیاهایتان را به درستی نمی شناسید، باید بیشتر به حستان مراجعه کنید!

رؤیاها معمولا جنبه عقلی ندارند و سرشار از احساسات ما هستند.
رؤیاها وسعت حریم امپراطوری شما را مشخص می کنند.

“هر چه که در اطراف خود می بینید، روزی خواب و خیال دیگران بوده است!”

چندین سال پیش من شرایط نسبتا سختی داشتم، ولی همیشه خواب و خیال-های عجیبی ذهنم را مشغول می کرد، خواب ها و خیال هایی که بارها و بارها در ذهنم تکرار می شد و تبدیل به رؤیاهایم می شد! تمایل به ازدواج با همسر رؤیاییم را داشتم، داشتن ماشین رؤیایی، کار رؤیایی و خانه رؤیایی!

با توجه به شرایط من همه این ها فقط خواب و خیال بودند، دور و دست نیافتنی! ولی با این وجود به آن ها توجه می کردم و آن ها را رها نمی کردم.

ما اصطلاحا به خواب و خیالی که برای مدتی تکرار شود و از آن یک تصویر ذهنی (اگرچه خیلی گنگ و مبهم) ساخته باشید رؤیا می گوییم.

رؤیاها باید کمی دور و دست نیافتنی باشند.
نامحدود، بی قید و بی قانون باشند، هر خواب و خیالی می تواند یک رؤیا باشد!

اگر رؤیاهایتان را به درستی نمی شناسید، باید بیشتر به حستان مراجعه کنید!

رؤیاها معمولا جنبه عقلی ندارند و سرشار از احساسات ما هستند.
رؤیاها وسعت حریم امپراطوری شما را مشخص می کنند.
یقینا امپراطوری شما نباید خیلی محدود باشد، وگرنه دیگر امپراطوری نیست! بلکه یک خانه کوچک است!

شاید باور این مطلب مشکل باشد، ولی تمامی جهان اطراف ما زائیده خواب و خیال ذهنی دیگران بوده است، که با گذشت زمان بارها و بارها تکرار شده و تبدیل به رؤیا شده است، رؤیای دیدن دنیا در یک جام یا همانجام جهان نما امروزه سبب ایجاد تبلت های پیشرفته برای مشاهده تمام وقایع دنیا به صورت آنلاین شده است!

بدیهی است که اگر هیچ کسی در هیچ زمانی رؤیای داشتن جام جهان نما به ذهنش خطور نمی کرد، هرگز هیچ ابزاری برای مشاهده یکپارچه جهان در آن ساخته و خلق نمی شد!

تحقیقات اخیر یکی از دانشگاه های غربی نشان می دهد، که موفق ترین فوتبالیست های دنیا در سنین بین ۷ تا ۱۲ سالگی رؤیای قهرمان شدن را بارها و بارها در ذهن و حتی خوابشان مرور کرده اند!

برگرفته از کتاب ثروتمندترین جوان ایرانی
منبع: فارس پاتوق

بازدید: ۸۴۲۹۱۶

رتبه مقاله در گوگل: 

۱. موفقیت چیست:
تنها کسی که می داند چه چیزی باعث پیشرفتش می شود تنهاخود شما هستید. وقتی هدفی را در نظر دارید باید فکر خود را به سمت نتیجه ی آخر سوق دهید.(مهم نیست که هدفتان چه موضوعی باشد:ادامه تحصیل،بازگشایی یک رستوران،…)

۲. موفقیتی را که شناختید تصور کنید:
وقتی رادر نظر بگیرید که کار را به پایان رسانده اید و به خود مفتخر هستید .حالا تصور کنید بهترین درآمد را در رستوران جدید خود دارید و از این موفقیت سراسر شور و نشاط هستید.برای این آینده تلاش کنید و بد بینی ها را از خود دور کنید.

۳. تنها تکیه گاه خود را تلاشتان بدانید و واژه حق و لیاقت را کنار بگذارید:
موفقیت شما در آینده هیچ ربطی به گذشته شما ندارد .انتظار راهی آسوده و هموا را از خود نداشته باشید شاید در این راه کمی از داشته هایتان را هم از دست دهید،ولی مهم تلاش برای آینده مطلوب است.

۴. فکرتان را از کوچک به بزرگ سوق دهید:
هیچ کس نمی تواند در مدت زمان کوتاه به خواسته های خود برسد ،بنابراین از تصمیمات کوچک شروع کنید تا به اهداف بزرگ خود برسید.با شروع یکباره و عجله شکستتان حتمی خواهد بود.آهسته و پیوسته حرکت کنید تا نتیجه بگیرید.

۵.ثابت قدم باشید:
به تعویق انداختن کارهایتان باعث می شود استرس شما افزایش یابد .برای خود اجبار تعیین کنید تا کارتان در هر مرحله به موقع انجام شود و عقب نماند.در این صورت استرس هم به شما وارد نمی شود و کار طبق روال پیش می رود.

۶. اولویت بندی در کارتان مهم است:
سعی کنید سخت ترین و مهم ترین کارها جزو اولین کارهایتان باشد حتی اگر به نظرتان انجام کارهای کوچک به شما کمک بیشتری می کند تا کارتان سریعتر پیش رود،تجربه ثابت کرده است که اراده در اول روز قوی تر است تا پایان روز .البته به ساعاتی که بازدهی کارتان بیشتر است هم توجه کنید.

۷. از دیگران هم کمک بگیرید:
شما از عهده همه ی کارها به تنهایی بر نمی آیید. فکر کنید چه مسائلی را می توانید به عهده دیگران بسپارید.در این صورت زمان بیشتری برای کارهای مهمترتان دارید ،از انجام کارهای بیهوده دست بکشید تا موفقیت را لمس کنید.

۸. برای خود همکار داشته باشید:
برای اینکه این مسیر درست طی شود از دوستان و آشنایانی که هم نظر و شما را درک می کنند و از موفقیت شما لذت می برند درخواست کمک کنید. گاهی از غیر منتظره ترین افراد حمایت و محبتی به ما می رسد که انتظارش را نداریم و باعث حرکتی عمیق در برنامه هایمان می شود.باید از ذهن خود کمک بگیرید.

۹. انگیزه داشته باشید:
برای آنکه روند کاری خود را به صورت مستمر ادامه دهید و تسلیم نشوید برای خود مجموعه ای انگیزشی تهیه کنید. به گفته های افرادی موفق و گوش کنید و موزیک هایی را در اولویت قرار دهید که انرژی تان را افزایش می دهد. محیطی را ایجاد کنید که موفقیت تان آسان تر شود.

۱۰. هر کدام از کارهایتان را با دقت انجام دهید و بعد به سراغ کار بعدی روید:
اگر فکر میکنید خیلی در گیر مسائل مختلف شده اید ،صبر کنید و فقط بر روی یک کار تمرکز کنید .سعی کنید هر روز را برای یک کار خاص معین کنید و موفقیت خود را در همان روز مشاهده کنید.
منبع: فارس پاتوق

بازدید:۷۲۸۶۴۳

رتبه مقاله در گوگل: