آن‌چه مسلم است این است که افسردگی هم مثل خیلی از بیماری‌ها بر عملکرد اعضای بدن تاثیر منفی می‌گذارد و هورمون‌های جنسی و اعضای تناسلی خارج از این قاعده نیستند. افسردگی بر تمایلات جنسی به طرق مختلف تاثیر می‌گذارد: اول این که در هنگام افسردگی، در عملکرد مغز و میزان ترشح هورمون‌ها اختلال به وجود می‌آید که بعضی از این هورمون‌ها در ایجاد تمایلات جنسی نقش مهمی دارند، از طرف دیگر کاهش فعالیت‌های بدنی و ذهنی و خستگی و کسالت ناشی از افسردگی در مردان در نهایت منجر به کاهش شهوت و بروز مشکلاتی در زمینه نعوظ می‌شود و در زن‌ها علاقه به برقراری ارتباط جنسی را کم کرده و رسیدن به ارگاسم، (رسیدن به اوج لذت جنسی) را دچار مشکل می‌کند. افسردگی همچنین باعث کم شدن فعالیت‌هایی که نیاز به شوق و شوق و حرارت و همکاری دوجانبه دارد (مثل رابطه جنسی) می‌شود و فرد افسرده معمولا حوصله انجام اینگونه فعالیت‌ها را ندارد و همین‌طور کم‌حوصلگی ناشی از افسردگی باعث می‌شود فرد نسبت به ظاهر و سر و وضع و بهداشت فردی خود بی‌توجه شده که این امر هم باعث دوری و رانده شدن شریک جنسی می‌شود. از مسائل دیگری که شریک جنسی یک فرد افسرده را ممکن است برنجاند، عدم علاقه، بی‌محبتی، بی‌میلی و غمگینی و انزواطلبی فرد افسرده است که ممکن است این سوءتفاهم را ایجاد کند که او علاقه خود را از دست داده و یا به فرد دیگری علاقه‌مند شده است و در نهایت منجر به قطع رابطه، جدایی و یا کم شدن تمایلات زوج‌ها نسبت به هم شود که این حالت هم باعث ایجاد حس تنهایی و غم بیشتر در فرد افسرده شده و بیماری او را تشدید می‌کند، در کنار همه این تاثیراتی که افسردگی دارد، بعضی از داروهای ضد افسردگی هم می‌تواند رسیدن به اوج لذت جنسی را به تاخیر بیندازد و یا توانایی فرد را برای رسیدن به ارگاسم کم کرده یا از بین ببرد. اما این مسئله را نباید فراموش کرد که یکی از راه‌های درمان افسردگی ایجاد رابطه جنسی خوب و رضایت‌بخش همراه با عشق و محبت است. ثابت شده که چنین رابطه‌ای فرد افسرده را از دلتنگی درآورده و به او آرامش خاطر می‌دهد.

چاقی و افسردگی

چاقی و افسردگی مکمل یکدیگرند، یعنی هم چاقی و اضافه وزن می‌تواند منجر به افسردگی شود و هم افراد افسرده می‌توانند دچار اضافه وزن و چاقی شوند. شاید شنیده باشید که بسیاری از افراد چاق می‌گویند در مواقع احساس اضطراب و یا تنش، بیشتر غذا می‌خورند (پراشتهایی عصبی)، آزمایش‌ها نیز این نکته را تایید می‌کنند. بیشتر افراد چاق در موقعیت‌های پراضطراب بیشتر غذا می‌خورند و هر نوع فعال‌شدگی هیجانی مثل دیدن یک فیلم غم‌انگیز می‌تواند در افراد چاق انگیزه و میل به خوردن را بیشتر کند و این عمل در حیوانات نیز دیده شده که تنش هیجانی می‌تواند محرک خوردن شود و این شاید بدین معنی باشد که تنش می‌تواند دستگاه‌های بنیادی مغز را فعال سازد و این فعال‌شدگی در برخی شرایط به پرخوری می‌انجامد. گاهی هم پرخوری‌های دوره‌ای (در این پرخوری مقدار غذایی که شخص مبتلا در خلال این مدت می‌خورد، بیشتر از مقدار غذای بسیاری از افراد است که در همین مدت و شرایط، توانایی خوردن آن را دارند) که در آن دوره‌های متناوبی از پرخوری مفرط و در پی آن تلاش برای تخلیه معده از راه استفراغ با استفاده از داروهای مسهل روی می‌دهد (تخلیه معده توسط استفراغ یا مسهل شاید بتواند وزن بیمار را در حالت نسبتا طبیعی نگه دارد، اما مشکلات دیگری نظیر عدم تعادل پتاسیم بدن، از دست رفتن آب بدن، بی‌نظمی ضربان قلب و عفونت‌های ادراری را به همراه دارد) نشانه‌ای از افسردگی است.

بررسی زنان مبتلا به پرخوری دوره‌ای نشان می‌دهد که بیشتر آنان دست کم یک بار (معمولا عصرها) پرخوری می‌کنند و غذاهای صرف شده در هر نوبت غالبا کربوهیدرات‌های نمک‌دار یا شیرینند که کالری زیادی را به بدن می‌رسانند. افرادی که با این مشکل سروکار دارند، معمولا از عزت نفس پایین برخوردارند و این افراد عمل خوردن را به عنوان وسیله‌ای برای ارضای آرزوها و پرکردن خلأهای درونی خویش به کار می‌گیرند و آن دسته از عواملی که علت برخی از افسردگی‌ها هستند، احتمالا در برخی از موارد در پرخوری دوره‌ای نقش اساسی دارند، برای مثال کمبود سروتونین هم عامل افسردگی است و هم عامل بیماری پرخوری دوره‌ای، علاوه بر این از سوی دیگر، افرادی هم که به دلایل دیگری مثل عوامل ژنتیکی چاق هستند و از این وضعیت خود ناراحت و شرمگین‌اند، به مرور زمان (به‌خصوص نوجوانان و زنان) دچار احساسات ناخوشایند، غم، گوشه‌گیری و انزوا شده و رفته رفته به افسردگی مبتلا می‌شوند.

توصیه‌های غذایی برای کاهش فشارهای عصبی و افسردگی

مواد غذایی که ایجاد نشاط و آرامش می‌کنند: شاید بارها برای شما و یا اطرافیان پیش آمده باشد که هنگام بیماری پزشک معالج معمولا توصیه‌های غذایی یا رژیم غذایی خاصی را برای بهبودی و رفع بیماری تجویز می‌کند. در بیماری‌های روحی – روانی هم تغذیه نقش مهمی در رفع یا ایجاد و تشدید آن دارد. بررسی‌های مختلف حاکی از آن است که موارد غذایی در کاهش یا افزایش حالت‌های روانی موثرند، بنابراین در این مقاله سعی شده که شما را با بعضی از این مواد غذایی آشنا سازیم:

– متخصصان تغذیه، پزشکان و روانپزشکان معتقدند که گیرنده‌های بو با سیستم لیمبیک مغز در ارتباط هستند که مرکز احساسات، هیجانات و خاطرات قدیمی است. بوهای دلنشین که به خاطرات خوب مربوط می‌شوند، احساسات مثبت را برمی‌انگیزند، البته دریافت برخی از بوها فقط به دلیل یادآوری خاطرات گذشته باعث خوش‌اخلاقی نمی‌شوند، بلکه این بوها روی تعادل مواد شیمیایی مغز اثر گذاشته و خلق و خوی افراد را بهتر می‌کنند. بنابراین یک فنجان دم کرده نعنا یا یک فنجان شکلات داغ که روی آن پودر دارچین ریخته شده، می‌تواند خستگی را کم کرده و نشاط را هدیه دهد. اگر ناراحت، عصبی و بی‌حال هستید، کمی وانیل را در شرب، چای و یا هر نوشیدنی دیگر بریزید و بنوشید، استفاده از مواد غذایی حاوی وانیل، کیک و شیرینی و بیسکویت‌ها احساس نشاط و آرامش را به شما می‌دهد. دارچین و نعنای فلفلی هم برای رفع خستگی و بالا بردن انگیزه زندگی بسیار مفیدند، زیرا سیستم عصبی مرکزی بدن را تحریک می‌کنند. چای دارچین، بیسکویت‌های معطر، زنجبیل باعث افزایش دوپامین می‌شود. (کاهش هورمن دوپامین در بدن باعث ایجاد افسردگی می‌شود).

– در ضمن زنجبیل علاوه بر استفاده خوراکی می‌تواند در استحمام هم بسیار مفید باشد (کمی زنجبیل در وان حمامتان بریزید و در آن دراز بکشید)، عطر اسطوخودوس و گل رز هم روی خلق و خو تاثیر مثبت می‌گذارد. بوی دانه‌های قهوه بوداده استرس را کاهش داده و در ضمن خطر زوال حافظه و زوال قدرت درک در زنان را کاهش می‌دهد (البته با توجه به کافئین موجود در قهوه بهتر است در مصرفان زیاده‌روی نکنید).

– کربوهیدرات‌ها فراموش نشود، شکر، شکلات، آب نبات، سوهان، ژلاتین میوه‌ای، نشاسته، نان، ماکارونی، سیب زمینی، حبوبات و غلات اثر خوبی بر رفع استرس و افسردگی دارند. اگر در معرض یک تنش سریع و ناگهانی قرار گرفتید، دو قاشق و نیم شکر را در آب حل کرده و میل نمایید؛ خواهید دید که ظرف مدت کوتاهی استرس و تنش عصبی برطرف می‌شود. اگر در هنگام استرس یک لیوان نوشیدنی شیرین بدون کافئین را آرام بنوشید، حس خوبی را تجربه خواهید کرد. استفاده از شیرینی‌ها باعث افزایش هورمون سروتونین که هورمون شادی‌بخش است، می‌شود (یکی از دلایلی که افراد افسرده تمایل بیشتری به خوردن شیرینی دارند، به همین علت است). در ضمن بعضی وقت‌ها علت ایجاد استرس، افت قند خون می‌باشد که با مصرف شیرینی جبران می‌شود. البته بهتر است به جای مصرف شکلات و کیک و شیرینی‌های پرچرب، از شیرینی‌های طبیعی مثل عسل و خرما استفاده شود، خوردن کمی عسل قبل از خواب و یا یک لیوان شیر ولرم با چند عدد خرما بسیار خواب‌آور است (به دلیل تاثیرات بسیار زیاد شیرینی در رفع افسردگی و غم است که در مراسم‌های عزاداری به افراد حلوا و خرما تعارف می‌کنند). فقط یادتان باشد مواد پروتئینی و کربوهیدرات‌ها را با هم مخلوط نکنید، مثلا خوردن غلات به همراه شیر تاثیر آرامش‌بخشی آنها را از بین می‌برد.

– میوه‌های تازه مثل موز و میوه‌های خشک مثل توت و انجیر و مواد غذایی حاوی امگا سه نظیر گردو و ماهی همیشه برای رفع خستگی توصیه می‌گردند، از مرکبات نیز غافل نشوید، خوردن مرکبات و استشمام بوی آنها نیز تاثیر معجزه‌آسایی بر رفع افسردگی دارد، بوی مرکبات مثل پرتغال، لیموترش و نارنگی روی مغز تاثیر گذاشته و استرس را رفع کرده و خواص ضدافسردگی دارد.(مشاوره جنسی)

– برگ‌های کاهو هم باعث افزایش هورمون سروتونین می‌شوند که در نتیجه احساس شادی را به ارمغان می‌آورند.

– در این میان نقش پیاز را در ایجاد آرامش نمی‌توان نادیده گرفت؛ مصریان قدیم هیچ چیز را به اندازه خوردن یک پیاز بزرگ خواب‌آور نمی‌دانستند، در آزمایش‌هایی که فرانسوی‌ها بر روی حیوانات انجام داده‌اند، اثرات خواب‌آور این ماده غذایی ارزشمند ثابت شده است.

– بنابراین توصیه‌های غذایی را جدی بگیرید و در هنگام استرس و افسردگی از این مواد غذایی استفاده نمایید و در کنار همه این توصیه‌ها ۲۰ دقیقه پیاده‌روی روزانه را هم در برنامه خود بگنجانید و سعی کنید همیشه از غذا خوردنتان لذت ببرید. فرانسوی‌ها ضرب‌المثلی دارند که می‌گوید (افسوس هیچ چیزی را به جز عشق و غذا نخورید!) با وجود این‌که فرانسوی‌ها رژیم غذایی سنگینی دارند، اما آمار ابتلا به بیماری‌های قلبی در این کشور کم است و وقتی دانشمندان تحقیق کردند، متوجه شدند که فرانسوی‌ها غذای خود را با شور و هیجان می‌خورند و واقعا از آن لذت می‌برند و به غذا به عنوان یک گناه نگاه نمی‌کنند، بلکه آن را چیزی مطبوع و لذت‌بخش می‌دانند و غذا خوردن برای آنها چیزی است برای لذت بردن و هیچ‌گاه هم عادت ندارند غذای خود را در هر مکان و هر موقعیتی بخورند، جای غذا خوردن در فرانسه فقط در رستوران‌ها و یا سر میز نهارخوری در منزل است، نه در خیابان، پشت فرمان و پشت میز کار… آنها معتقدند غذای خوب روح را تغذیه می‌کند، نه بدن را و طعم و کیفیت غذا برای فرانسوی‌ها بسیار مهم است، نه کمیت و اندازه و حجم غذا، زیرا وقتی انسان را خوردن غذا لذت می‌برد، در خونش (اندروفین) ترشح می‌شود که به داشتن احساس بهتر و رها شدن از ترس کمک می‌کند، بنابراین لذت بردن از غذا را فراموش نکنید.

مواد غذایی که فشارهای عصبی را افزایش می‌دهد: نوشیدنی‌های حاوی کافئین، بسیار تحریک‌کننده هستند و هیجانات روانی را تشدید می‌کنند، البته ممکن است بعضی از افراد با نوشیدن یک فنجان چای یا قهوه آرام شوند، اما غالبا سلول‌های عصبی نسبت به کافئین حساسیت دارند. مصرف بیش از حد این نوشیدنی‌ها (بیش از ۴ تا ۵ فنجان در روز) ممکن است فرد را دچار مشکلات روانی کند. بی‌خوابی و افزایش ضربان قلب از مهمترین عواض مصرف بی‌رویه این نوشیدنی‌هاست، علاوه بر نوشیدنی‌های کافئین‌دار، مصرف بیش از حد فرآورده‌هایی که حاوی ادویه و مواد افزودنی هستند، باعث افزایش استرس و افسردگی می‌شوند.

آرامش‌یابی (ریلکسیشن):

یکی از موثرترین روش‌ها برای رفع تنش‌های روانی و درمان افسردگی، آرامش‌یابی یا آرامیدگی است. در هنگام استرس، در ماهیچه‌ها و عضلات تنش ایجاد می‌شود و اگر با این شیوه به عضلات بدن آرامش دهیم، می‌توانیم استرس را کنترل کرده و یا کاهش دهیم. این روش به شیوه‌های مختلفی انجام می‌شود. یکی از این شیوه‌ها، آرمیدگی جاکوبسون است و عبارت است از سفت و شل کردن عضلات، در این روش باید شانزده ماهیچه بدن را سفت و شل کنیم. این شانزده ماهیچه عبارتند از:

۱- دست و ساعد راست ۲- بازوی راست ۳- دست و ساعد چپ ۴- بازوی چپ ۵- پیشانی ۶- بینی و چشم‌ها ۷- فک‌ها و لب‌ها ۸- گردن ۹- سینه و شانه‌ها ۱۰- شکم ۱۱- ران راست ۱۲- ساق پای چپ ۱۳- پای راست ۱۴- ران چپ ۱۵- ساق پای چپ ۱۶- پای چپ

منبع: تریبون آزاد

بازدید:۴۶۲۳۵۶

رتبه مقاله درگوگل: 

«استرس داری؟ دپ زدی؟ رو فرم نیستی؟ دوست داری همچین شاد بشی که بی‌خیال همه غصه‌ها بشی و بزنی به سیم آخر؟ کاری نداره، یه دونه از این قرص‌ها بنداز بالا ببین چی می‌شه!» جمله‌ها آشناست؟ شاید به شما هم همین‌ها را گفته‌اند و پیشنهاد داده‌اند با یک قرص همه مشکلات دنیا و مافی‌ها را حل کنید و مثل ستاره‌های هالیوود شاد و بی‌خیال زندگی کنید. حکایت قرص‌های پیشنهادی که حتما وصف و ذمش را بارها در سایت‌های پزشکی و غیرپزشکی و برنامه‌های متنبه‌کننده تلویزیون، خوانده‌اید و دیده‌اید، حکایت آواز دهل است که از دور شنیدنش خوش است و از نزدیک مثل بمبی می‌ماند که در دلت می‌ترکد و ترکش‌هایش آن‌قدر درگیرت می‌کند که آواز را فراموش کنی. هرچند که خیلی‌ها می‌گویند که بابا اینها همه حرف است و این خبرها هم نیست و با دو تا قرص کسی نمرده. شاید برای همین هم هست که هر روز آمار مصرف قرص‌های روان‌گردان در مملکت بالا می‌رود و هشدار و پشت هشدار می‌دهند، اما کو گوش شنوا.

ترامادول هستم، دوست شما؟!
«ترامادول هستم، بی‌ضرر و بی‌خطر! اعتیاد ندارم، شادت می‌کنم و خلاصه هرچه خوبان همه دارند من هم دارم. تازه از داروخانه هم می‌توانی مرا بخری.» این همان غولی است که فعلا در پوستین یک بره خوشگل و نازنازی دلبری می‌کند و خیلی‌ها را می‌کشد سمت خودش. بدون این‌که بدانند چه خطری در انتظارشان است و ممکن است به چه بلایی دچار شوند.
آنهایی که تا به حال فکر می‌کردند فقط اکس و قرص برنج خطرناک است و مصرفش بالاست، بد نیست بدانند که کار مصرف ترامادول در کشور آن‌قدر بالا گرفته که یکی از اعضای انجمن روان‌پزشکان ایران اعلام کرده که مصرف داروی مخدر ترامادول در ایران نسبت به سایر کشورها بیشتر است. البته دلیلش را هم گفته. براساس آمار در هر منطقه‌ای مصرف مواد مخدر بالا باشد مصرف این ماده هم بالاست. ما هم که خدارو شکر در جاده ترانزیت مواد مخدر نشسته‌ایم و محموله‌ها از کنارمان رد می‌شوند و گرد راهشان هم به ما می‌رسد. به گفته علی فرهودیان ترامادول دارویی است که در داخل بدن روی مواد شیمیایی مغز از جمله سروتونین و نوراپی‌نفرین اثر می‌گذارد و سطح آن را تغییر می‌دهد.
این ترامادول آن‌قدر جلب است و زیر زیرکی روی بدن تاثیر می‌گذارد که به فکر جن هم نمی‌رسد. همه داروها وقتی به صورت خوراکی استفاده می‌شوند باید قبل از این‌که وارد فضای عمومی خون شوند، از کبد گذر کنند و وقتی ترامادول از کبد عبور می‌کند، به ماده‌ای شکسته تبدیل می‌شود که آن ماده مخدر است و حسابی نشئه می‌کند. نشئگی که مثل همه مواد مخدر چند روزی خوشحال‌کننده است و بعد از مدتی می‌شود بلای جان.
آنهایی که با ادعای اعتیادآور نبودن ترامادول آن را تبلیغ می‌کنند، خودشان هم نمی‌دانند که کافی است دو یا سه روز مصرف نکنند و همه زندگی‌شان به هم بریزد. اما با همه اینها بازهم این قرص طرفدار دارد. فعلا خستگی، افسردگی، استرس، تنش و اضطراب و کاهش توانایی جنسی مهم‌ترین عواملی است که خیلی‌ها را می‌کشاند سمت این قرص موذی. غافل از این‌که شاید چند روزی بشود با بالا انداختنشان خوش بود، اما خیلی زود روزهای سخت از راه می‌رسند.

ببخشید ترامادول دارید؟
خیلی از پزشکان و متخصصان مقصر اصلی را داروخانه‌ها می‌دانند و قانونی که فروش این داروها را ممنوع نکرده است. ترامادول را خیلی راحت می‌شود از یک داروخانه خرید. ۵۰ و ۱۰۰ میلی‌گرمی‌اش را هم می‌توانید پیدا کنید آن هم خیلی ارزان. جالب اینجاست که طبق قانون فروش این قرص بدون نسخه تخلف محسوب می‌شود و ممنوع است، اما فعلا که از این خبرها نیست و همه کارشناس‌ها هم فروش بی‌دردسر این دارو را عامل اصلی ترویجش می‌دانند. کسی هم خیلی به فکر نیست. البته تزریقی هم هست که شرمنده دیگر داروخانه‌ها نمی‌فروشند و فقط در بیمارستان‌ها پیدا می‌شود. اصلش را بخواهید ترامادول یک مسکن خیلی قوی است که مخدرش بالاست. اما خیلی‌ها گول خوشحال کننده بودنش را می‌خورند. اتفاقات عجیب و غریبی هم فعلا دارد می‌افتد. از گوشه و کنار می‌شنویم که خیلی از همین دکتر قلابی‌ها که تبلیغات ترک اعتیادشان از سر و کولمان بالا می‌رود و قول شرف می‌دهند که سه روزه ترک دهند، همین قرص موذی را پودر می‌کنند و در کپسول‌هایشان می‌ریزند تا معتاد از همه جا بی‌خبر فکر کند که نه تنها ترک کرده، بلکه بسیار هم حالش خوب است. اما ای دل غافل که دو روز دیگر یکی باید بیاید و اعتیاد به ترامادول را جبران کند. خیلی‌ها هم یواشکی و در گوشی خبر از آمار بالای مصرف این قرص در خوابگاه‌ها و بین دانشجوها می‌دهند. هرچند که خیلی‌ها قبل از دانشجو شدن و در دوران کنکور تجربه‌اش کرده‌اند. آن هم به دلیل این‌که کمی از استرسشان کم کند. استرس رتبه، تراز و پز‌هایی که مامان جان و بابا جان به فک و فامیل داده‌اند که بچه‌مان قرار است دکتر شود. حالا بچه‌ای که خون هم می‌بیند می‌ترسد، همراه استرس قبول نشدن و توسری‌خوردن می‌افتد تنگ یک رفیق ناباب که این دفعه منقل و اینها در کارش نیست و خیلی تمیز قرص را می‌دهد دستش تا بی‌خیال اضطراب شود. دانشجوها هم کم و بیش برای همین می‌روند سراغش. گاهی افسردگی خوابگاهی‌ها را می‌گیرد و گاهی می‌خواهند برای شب امتحان و کوه کتاب‌ها و جزوه‌های مانده بیدار بمانند و برای همین ترامادول می‌خورند. اما ترامادول هم معتاد می‌کند. روزی یک قرص دیگر جواب نمی‌دهد و کم‌کم باید دوزش را بالا برد تا سرخوش شد و یک‌دفعه می‌بینید که ای داد بیداد گرفتار شده‌اید. این است حکایت آن مار خوش خط و خال!

یک جوان هم‌سن و سالمان این غول را شکست داده
شاید هرچه دکتر‌ها بگویند و ما بنویسیم باور نکنید که این قرص‌ها چه بلایی می‌توانند سر ما و شما بیاورند. اما یکی از بچه‌های هم‌سن و سالمان هست که تا آخر این راه را رفته و دیده که تهش هیچ چیز نیست و دوباره برگشته. محمود آن‌قدر از خوردن ترامادول عذاب کشیده که بعد از ترک کردنش یک وبلاگ راه انداخته و تجربیاتش را با همه تقسیم می‌کند و به هر کس هم که بخواهد مشاوره می‌دهد.
محمود از ۱۴ سالگی مصرف مواد مخدر را شروع کرده. اول الکل و بعد هم ترامادول. خودش می‌گوید: «در آن دوران هم تحولات دوران بلوغ اذیتم می‌کرد و هم مشکلات خانوادگی شدیدی که داشتم. اعتمادبه‌نفسم پایین بود و اضطراب داشتم. خانواده هم نظارتی نمی‌کرد. چند تا از دوستانم گفتند از این قرص می‌خورند و به من هم تعارف کردند و من هم خوردم. بار اول اتفاق بدی نیفتاد. برعکس خوب هم بود. بی‌خیال می‌شدم و مشکلاتم را نمی‌دیدم. اعتماد به نفسم هم رفته بود بالا و تمرکزم بیشتر شده بود. دیگر از اضطراب هم خبری نبود. اما بعد از یک مدت و وقتی دوز مصرفم رفت بالا، همه چیز برعکس شد. وزنم خیلی آمد پایین، افسردگی شدید پیدا کردم، خوابم به هم ریخت، حافظه‌ام کم شد و تنش پیدا کردم.» روزهای آخر مصرف ۱۰ تا ۱۲ قرص می‌خورد و حالش هر روز بدتر می‌شد. ترس از همین حال بد باعث شد محمود به فکر ترک بیفتد. خواهرش هم کمکش کرد و بالاخره با یکی از NGO توانست ترک کند و با مشکلاتش کنار بیاید.
ترکی که چندان هم راحت نیست: «علائم ترک ترامادول کاملا شبیه ترک سایر مواد است. خماری، بدن‌درد، سردرد، اسهال و استفراغ و سرگیجه. اما اینها بالاخره رفت. ولی هنوز عوارض مصرف را دارم. گاهی خیلی افسرده می‌شوم و یا هنوز حافظه‌ام مثل قبل نشده.» حالا محمود با وبلاگش سعی می‌کند بقیه را هم نجات بدهد. همه آنهایی که فکر می‌کنند ترامادول و قرص‌های دیگر اعتیاد ندارند و فقط خوشحالشان می‌کند. خودش می‌گوید که خیلی‌ها نمی‌دانند معتاد شده‌اند: «تلفن‌هایی دارم که طرف خودش را معتاد نمی‌داند و واقعیت را انکار می‌کند، اما بعد از چند بار حرف زدن می‌فهمد که چقدر مشکل پیدا کرده. خیلی‌ها را می‌شناسم که تشنج کرده‌اند. کسی بود که با همین تشنج یکی از مویرگ‌های مغزش پاره شد و شاید اگر دیر به دادش می‌رسیدند می‌مُرد. با یکی از مصرف‌کننده‌ها در تماسم که روزی ۲۰ قرص می‌خورد و چند بار تشنج کرده. حالا هم همسرش می‌خواهد طلاق بگیرد. با همه اینها نمی‌دانم چرا قرصی به این خطرناکی این‌طور راحت در داروخانه فروخته می‌شود و هیچ کس جلویش را نمی‌گیرد. »

* ترامادول چی هست؟
ترامادول شبیه مورفین است که در بازار دارویی ایران به صورت قرص و کپسول ۵۰ و ۱۰۰ میلی‌گرم و آمپول ۱۰۰ میلی‌گرم وجود دارد و برای درمان دردهای نسبتا شدید حاد یا مزمن از قبیل دردهای بعد از عمل جراحی و دردهای سرطانی استفاده می‌شود.

* عوارض جانبی هم دارد؟
ترامادول ممکن است نشانه‌هایی شبیه مورفین یعنی سرگیجه، خواب‌‌آلودگی، یبوست، تعریق و خارش داشته باشد. ضعف تنفسی، انسداد ریوی، تورم لب‌ها، تورم زبان و صورت و کهیر. تنگی نفس، ضعف تنفسی، تنفس سطحی، افزایش ضربان قلب و تشنج هم از عوارض مصرف زیاد ترامادول است.

* چه وقت‌هایی نباید ترامادول خورد؟
ترامادول را به عنوان مسکن هم تجویز می‌کنند، اما گاهی همین هم خطرناک است. برای کسانی که سابقه تشنج دارند، جراحات مغزی یا تومور دارند، الکل، داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد درد مخدر استفاده می‌کنند، نباید این دارو تجویز شود. سینوزیت و مشکلات کبدی و کلیوی هم می‌تواند مانع مصرف ترامادول شود.

* ترامادول می‌کشد؟
هنوز خبری درباره این‌که این داروها می‌کشد یا نه منتشرنشده، اما وقتی یکی با این قرص‌ها حسابی قاطی کند می‌تواند به سرش بزند و خودکشی کند. چند ماه پیش پسر ۲۲ ساله‌ای بعد از خوردن یکی از قرص‌های روان‌گردان می‌خواست خودش را از یک برج بلند پرت کند که برادران نیروی انتظامی رسیدند و بالاخره توانستند از خر شیطان پیاده‌اش کنند. جوان عزیز قبلا خودش را حسابی مجروح کرده بود و جای سالم در بدنش نبود.

منبع: مقالات کانون مشاوران ایران

بازدید:۷۲۳۰۸۹

رتبه مقاله درگوگل:

همان‌طور که گفته شد، نداشتن خودآگاهی نه‌تنها در ارتباط درون‌فردی باعث ناآرامی و مشکلات زیاد می‌شود، بلکه در ارتباطات میان‌فردی نیز آسیب‌های زیادی به وجود می‌آورد و فرد را در ارتباط با دیگران مانند طلاق‌های عاطفی و آشکار با شکست و ناکامی مواجه می‌کند. در هر جامعه از بُعد جامعه‌شناختی، عوامل زیادی نظیر بیکاری، اعتیاد، عدم تفاهم فکری، اخلاقی، فرهنگی، بی‌عدالتی، نابسامانی‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و عوامل دیگر در افزایش طلاق نقش دارند. اما در بُعد فردی که گاه خود ریشه در مسائل جامعه‌شناختی دارد، به باور ما خودشناسی و خودسازی قبل از ازدواج و به دنبال آن کسب ارزش‌های انسانی، عمده‌ترین عامل در استحکام و تداوم یک زندگی مشترک و به طور کلی هر ارتباطی نظیر روابط خانوادگی، دوستی‌ها و هر نوع روابط اجتماعی است؛ بنابراین اگر واقعا به دنبال خوشبختی، سعادت و آرامش واقعی در زندگی هستیم، لازم است در پی شناخت حقیقی خود باشیم. متاسفانه در بحث خودشناسی افراد زیادی تصور می‌کنند شناخت کاملی از خود دارند و خود را عاری از هر عیب و خطایی می‌دانند و دیگران را در اشتباهات خود مقصر می‌دانند، برای نمونه در مشاوره‌های طلاق زیاد دیده شده است که هر دو طرف خود را اغلب عاری از خطا و اشتباه می‌دانند.

این موضوع نشانگر آن است که اغلب انسان‌ها خود را کاملا نشناخته‌اند و از نقاط ضعف و قوت خود، آگاهی ندارند که همین امر باعث اغلب خشونت‌ها و اختلاف‌ها در روابط می‌شود، در حالی که به نظر شما چه عاملی باعث می‌شود وجود آدمی، این موجود خالق و شگفت‌انگیز که سراسر وجود اونور و شکوه و آرامش است، این‌چنین به تیرگی، سیاهی، بیماری و… کشیده شود؟ به نظر می‌رسد آنچه باعث این نور و شکوه و عظمت انسان شده است و آدمی از آن غافل مانده، آگاهی است؛ در حقیقت در وجود هر انسانی به اندازه میزان آگاهی که کسب می‌شود و قسمت‌هایی که هنوز نور آگاهی به آنها نتابیده، در سایه مانده و تیره و تار و هراسناک به نظر می‌رسد؛ بنابراین از آنجایی که تعریف واقعی زندگی آگاهانه‌زیستن است و سایه‌ها هم ناآگاهی ما هستند و خودآگاهی نیز نقش بسیار مهمی در زندگی انسان‌ها دارد، تصمیم گرفتیم در این شماره از بُعد روان‌شناسی به موضوع «سایه‌ها یا همان نیمه تاریک شخصیت» که درباره خودآگاهی است، بپردازیم. اما سایه چیست؟ سایه چگونه تشکیل می‌شود؟ شناخت آن چه فایده دارد؟ چگونه می‌توان سایه‌های خود را شناخت. این پرسش‌ها و سوال‌هایی دیگر، موضوعاتی است که در این مقاله قصد داریم بدان بپردازیم.

معنا و مفهوم سایه

«سایه» جزو نظریه روان‌کاوی کارل گوستاویونگ، روان‌شناس، پزشک و فیسلوف سوییسی است که شصت سال از زندگی خود را صرف شناخت روان پیچیده انسان و شیوه‌های برطرف‌کردن مشکلات او کرد. او «نیمه تاریک وجود انسان» را سایه نامید. به اعتقاد وی، سایه کسی است که شما نمی‌خواهید آن باشید. سایه بخشی از شخصیت ماست که چندین عامل را در بر می‌گیرد و ما از آن بی‌خبریم. ۱- سایه شامل آن کهن‌الگوهایی است که ما از آن خبر نداریم ۲- سایه شامل آن قسمت از شخصیت است که بالقوه است و هنوز بالفعل در نیامده است؛ یعنی مجموعه‌ای از توانایی‌هایی که در وجود هر فرد وجود دارد، اما شکوفا نشده است؛ مثل خوش‌خطی، استعداد و توانایی در موسیقی و… ۳- خصوصیاتی که ما آنها را می‌شناسیم، اما آنها را انتخاب نمی‌کنیم.

فرض کنید من آدم ترسویی هستم و این را می‌دانم، اما آن را نمی‌پذیرم یا آدم حسودی هستم و به آن واقفم؛ اما این موضوع را نمی‌پذیرم. پس می‌گوییم ممکن است ویژگی‌هایی مانند ترس، عصبانیت، خودخواهی و… در ما وجود داشته باشد، اما ما آن را نمی‌پذیریم. مجموعه این سه عامل ذکرشده، بخشی پنهانی را در وجود انسان ایجاد می‌کند که به راحتی قابل دسترسی و شناسایی نیست. در واقع، در گذر زمان مکانیسم‌های روانی این سه بخش را پوشانده‌اند که یونگ اسم آنها را «سایه» گذاشته است؛ یعنی قسمت تاریک وجود ما، قسمتی که برای خودمان و برای دیگران پنهان است؛ اگرچه ممکن است برای خودمان مشخص باشد؛ مثل مورد سوم؛ اما کهن‌الگوها برای خودمان مشخص نیست؛ یعنی آن توانایی‌های بالقوه‌ای که هنوز بالفعل نشده‌اند و ما از آن خبر نداریم، مثلا ما شاید استعدادی داشته باشیم و خودمان از وجودش بی‌اطلاع باشیم. البته یک بخش دیگری وجود دارد که می‌دانیم اما آن را مخفی کرده‌ایم که اینجا بحث نقاب پیش می‌آید.

تعریف نقاب

«نقاب» چیزی است که افراد به صورتشان می‌زنند تا شخصیتشان را از دیگران پنهان کنند؛ مثلا من قبول دارم آدم عبوسی هستم، اما در اجتماع می‌خندم و شوخی می‌کنم؛ برای اینکه دیگران فکر نکنند من عبوس هستم؛ به این رفتار، نقاب یا پوشش گفته می‌شود. نقاب شخصیت، چیزی است که شخص در انظار عمومی به نمایش می‌گذارد و الزاما خود او نیست و در حقیقت شخصیتی است که فرد در روابط شخصی و یا محیط‌های کاری خود به جامعه نشان می‌دهد؛ مانند رفتاری که یک مدیر، رئیس و… در محل کار متناسب با وظایف و مسئولیت‌هایش از خود بروز می‌دهد، اما در منزل طور دیگری رفتار می‌کند.

همان‌طور که افراد ویژگی‌ها و خصوصیات جسمانی را از اجداد و نیاکان خود به ارث می‌برند، تجربیات و خصوصیات روانی آنها را هم به ارث می‌برند که ما اسم آن را کهن‌الگو می‌گذاریم، کهن‌الگوها بسیار متعددند. یکی از عواملی که سبب می‌شود درون یک خانواده دو فرزند به یک شکل نباشند، همین کهن‌الگوها هستند، زیرا بچه‌ها کهن‌الگوهای متفاوتی را انتخاب می‌کنند؛ نه اینکه همه را انتخاب کنند. بعضی‌ها غالبند و بعضی‌ها مغلوب؛ بنابراین کهن‌الگوهای متفاوت، تجربه‌های مادر و تعامل این دو با هم و نیز شرایط محیطی سبب می‌شود دو بچه که پدر و مادر یکسان دارند، از نظر تربیتی و ویژگی‌های شخصیتی و… با یکدیگر متفاوت باشند؛ بنابراین چنین سایه‌ای را کهن‌الگو می‌دانیم؛ یعنی همان ویژگی‌های روانی که ما از اجدادمان به ارث می‌بریم. اصطلاحا می‌گویند سایه، اساس طبیعت حیوانی بشر است. تعریف دیگری از سایه این است که می‌گویند سایه مبدأ بهترین و برترین جنبه انسانی است؛ یعنی ریشه آنچه که از شخصیت یک فرد تراوش می‌کند، در سایه است. نکته دیگر یا تعریف دیگری که از سایه می‌شود این است که سایه، جایگاه تاریکی در درون آدمی است.

جایگاه تاریک چیست؟

جایگاه تاریک یعنی چیزی پنهان و مخفی که لزوما جایگاه پلیدی و زشتی نیست، مثلا اینکه بگوییم دقیقا هرچه زشت و خراب است، در سایه قرار دارد درست نیست. نکته دیگری که در رابطه با سایه می‌توان گفت، این است که در سایه، احساس مسئولیت اخلاقی دیده نمی‌شود.

در نظر داشته باشید که سایه برای ما می‌تواند مفید باشد. شناخت سایه باعث می‌شود که سرچشمه رفتارهایمان را بیابیم؛ مثلا کسی که خودش را نمی‌شناسد، نسبت به رفتارهای خود فرافکنی می‌کند که این فرافکنی از سایه نشئت می‌گیرد؛ مثلا من اشتباه می‌کنم، اما اشتباه خودم را به حساب خطای دیگران می‌گذارم. برای نمونه فردی با سرعت بالا در جاده رانندگی می‌کند و با بی‌دقتی به ماشین دیگری می‌زند. وقتی از ماشین پیاده می‌شود، شروع به عیب‌جویی و فرافکنی می‌کند و برای مثال می‌گوید که ترمز ماشین نگرفت، تقصیر من نبود یا مواردی از این دست؛ یعنی به جای توجه به چگونگی رفتار خودمان، اشتباه و خطای خود را به دیگران نسبت می‌دهیم. یکی از موارد فرافکنی که در جامعه و در بین افراد و انسان‌های زیادی وجود دارد، به سایه برمی‌گردد؛ زیرا من باید بپذیرم که در مجموع انسان عجولی هستم، اما نمی‌پذیرم و در واقع نقاب، پل و رابطه‌ای بین من و دنیای خارج می‌شود.

عبارت «پلی بین من و دنیای خارج» این دو را به هم وصل می‌کند. اما با کدام شکل؟ به شکل جامعه‌پسند؛ نه آن شکلی که من خودم هستم. برخی افراد از واژه نقاب خوب یاد می‌کنند؛ به خاطر اینکه نقاب، پایه‌گذار زندگی اجتماعی است. آنچه که شخص دوست دارد در انظار عمومی به نمایش می‌گذارد، اما این موضوع باعث می‌شود مجموعه‌ای از ویژگی‌ها در ما مخفی بماند. کسانی که سایه‌شان گسترده‌تر، بزرگ‌تر و عمیق‌تر است، کسانی هستند که نمی‌خواهند خودشان باشند، یعنی خودشان را به معنای واقعی قبول ندارند.

ما در بحث گشتالت هم این موارد را داریم. در بحث گشتالت گفته می‌شود که خودت را با تمام وجودت بپذیر، هم خوبی‌ها و هم بدی‌هایت را. قبول کنیم همه انسان‌ها دارای نقصی هستند؛ بپذیریم و از بین آن نترسیم؛ مثلا من حواس‌پرتم؛ بپذیرم و عذرخواهی کنم. سایه آن کسانی عمیق‌تر است که ویژگی‌های خود را نمی‌خواهند قبول کنند و این ویژگی‌ها را به قسمت پنهان وجودشان منتقل می‌کنند. فرافکنی، دومین نشانه وجود سایه است. زمانی که متولد می‌شویم تا چند سال اول خودمان را می‌پذیریم، اما به مرور زمان در اثر تنبیه، تشویق و کنترل دیگران آرام آرام قسمت‌هایی از وجودمان را مخفی کرده و نقش بازی می‌کنیم. این رفتارها یعنی اینکه من این قسمت را دوست ندارم و ارزشی ندارد؛ پس نباید در وجود من باشد؛ در صورتی که از وجود من بیرون نمی‌رود. آنها مجموعه و مخزنی را تشکیل می‌دهند که «یونگ» آن را سایه نامیده است.

جالب است بدانید تکرارشدن درس‌های زندگی با سایه‌ها در ارتباط است. اتفاقات و حوادثی که مکررا در زندگی می‌بینیم، به خاطر نیمه تاریک وجودمان است. لزومی به شناخت تمام ابعاد سایه نیست، اما آگاهی مهم است. «فارابی» جمله‌ای زیبا دارد که وقتی نام او ذکر می‌شود، یادآور عقل نظری و عقل عملی است. او می‌گوید: قرار نیست تمام ابعاد آن را بشناسید، همین که به این مسئله اشراف داشته باشیم و سطح آگاهی فرد از این سایه بالا برود، در جهت کنترل و حفظ شخصیت فرد به او بسیار کمک می‌کند. پس باید آگاهی و بینش خودمان را بالا ببریم. درس‌های زندگی به خاطر نیمه تاریک ماست. مثلا اگر شما عاشق یک آدم بدبین شوید و زمانی میان شما و آن فرد، فاصله و جدایی رخ دهد و شما گزینه دیگری را انتخاب کنید، گزینه بعدی هم پارانوئید خواهد بود و آن به این دلیل است که شما در واقع آدم‌هایی را جذب می‌کند که مطابق با سایه شما باشند؛ البته بدون اینکه خودتان بدانید. مثال دیگر اینکه اگر تو به من دروغ بگویی و من به تو دروغ بگویم و تو با کسانی معاشرت داری که آنها به تو دروغ می‌گویند، به خاطر دروغ‌گویی تو نیست، در حقیقت این جذب به خاطر سایه‌ای است که در وجود خودت است و ناخودآگاه آدم‌های دروغگو را جذب می‌کنی. سایه‌ها تنها ابعاد منفی وجودی ما نیستند، بلکه هر بخشی که آن را نادیده بگیریم و به آن آگاه نباشیم، سایه ماست.

سایه کاملا با عقده‌های روانی در ارتباط است. عقده یعنی ناکامی، احساس کمبود و ضعف. کسانی که سایه‌های گسترده‌ای دارند و حاضر به پذیرش ضعف و نقاط ضعفشان نیستند، عقده‌های روانی آنها بیشتر است و دائما به دنبال نهان‌کردن این عقده‌ها هستند. این عقده‌ها از درون، این‌گونه افراد را تحت تاثیر قرار می‌دهد. برای اینکه عقده‌های روانی حل شود، اول سایه باید حل شود.

منبع: مقالات کانون مشاوران ایران

بازدید:۷۰۶۵۲۳

رتبه مقاله در گوگل: