می‌دانید که دروغ و دروغگویی یکی از رفتارهای ناپسندی است که هم در ادیان مختلف به آن اشاره شده و هم در مجالس و محفل‌های کوچک و بزرگ بارها درباره نکاتی منفی و ضایعات و خرابی‌هایی که ممکن است به بار آورد شنیده‌اید. دروغ می‌تواند در بسیاری از موارد ویرانگر بوده و یا فروپاشی بسیاری از مسائل بزرگ همراه باشد. در این مقاله می‌خوانید که یک دروغ می‌تواند چقدر در تصمیم‌گیری و یا روند زندگی اشخاص مختلف مهم باشد و در بسیاری از مواقع می‌تواند جان بسیاری از افراد بی‌گناه را بگیرد.

«بعضی از مردم زندگی راحت با دروغ را به زندگی تلخ پر از حقیقت ترجیح می‌دهند.» این جمله واقعا دروغ نیست، اما این راحتی گویا مقطعی باشد؛ قرار است روزی دروغ‌ها برملا شود. گاهی زود و گاهی دیر. شاید بتوان زن دوم را تا ابد پنهان کرد، اما دروغ‌های سیاسی و تاریخی آنچنان گریبانگیر می‌شوند که نمی‌توان به هیچ دالانی پناه برد که از شر انگشت‌های سبابه دور ماند. کم هم نبوده‌اند آنها که رسوا شده‌اند، اما گویی سیاست همان‌طور که مصونیت سیاسی می‌آورد، مجبور به مصون‌کردن عده‌ای که همان انگشت‌ها را به جان می‌خرند هم هست.

شاید هرگز محاکمه‌ای در کار نباشد و قضاوت تاریخ هم جز نچ‌نچ‌کردن نسل‌های بعد ارمغانی ندارد. روسیاهی آنچنان سیاه نخواهد بود که اختراعی جدید یا دروغی جدید تبدیل به روسفیدی نکندش. بخوانید این پنج تا را که جزو بزرگ‌ترین ننگ‌های بشر به‌شمار می‌روند.

به دروغت اعتراف کن

روزنامه‌نگار داریم تا روزنامه‌نگار و البته مطبوعه متبوع هم شرط است که آن هم آرزوست. ماجرای دروغ بزرگ بیل کلینتون را یک روزنامه‌نگار باز کرد که البته در تاریخ مطبوعات ایالات متحده اولین بار نبود. برملاشدن رسوایی بزرگ واترگیت هم دست‌پخت همین همکاران گرام بود. سمت دراج، همان دوست عزیزمان خبری را در ژانویه ۱۹۹۸ به چاپ رساند که وقوع یک رسوایی تاریخی را نوید می‌داد. او مدعی شد بیل کلینتون با یکی از کارمندان کاخ سفید به نام مونیکا لوینسکی رابطه نامشروع داشته و ماجرای کابوس‌وار رئیس جمهور را کلید زد. کلینتون بدون معطلی ماجرا را در رسانه‌های جمعی تکذیب کرد و حتی مت دراج را به اقامه دعوی علیهش تهدید کرد. بسیار خب؛ همه چیز در دادگاه مشخص شود بهتر است. بیل کلینتون در دادگاه حاضر شد و باز هم ماجرا را انکار کرد که البته نقش پررنگ وکلای گردن کلفت و رده بالا را، در ماجرا جا بیندازید. اما بهتر است درباره برملاشدن شهادت دروغ کلینتون در دادگاه بدانید.

بعد از ماجرا، یکی از کارکنان فرمانداری آرکانزاس به نام خانم پائولا جونز مدعی شد کلینتون با او نیز قصد برقراری رابطه نامشروع داشته. به این شکل خانم لیندا تریپ یکی از منشی‌های کاخ سفید به دادگاه احضار شد و موظف شد تمام مکالمات تلفظی ضبط شده کاخ را در اختیار دادگاه قرار دهد. این مکالمات همه چیز را آشکارا به اثبات رساند و کلینتون را در دادگاه محکوم کرد؛ با آن هم با دو اتهام. اولی هتک حرمت و تخطی از سوگند ریاست جمهوری ایالات متحده و دومی دروغ‌گویی به دادگاه و مردم آمریکا.

کدام یک دروغگو هستند؛ داروین یا داوسون؟

بعد از نظریه تکامل چارلز داروین که خودش به اندازه کافی بحث‌برانگیز است و شبهات فراوان در خود دارد، دیرینه‌شناسی به نام چارلز داوسون مدعی شد اسکلت جمجمه‌ای را در انگلستان کشف کرده که متعلق به نوعی از انسان اولیه است که به Piltdown معروف است. این اتفاق در ۱۹۱۰ روی داد و غوغایی به پا کرد که شروع به کارکردن شتاب‌دهنده ذرات که قرار است نظریه «بیگ بنگ» را به اثبات برساند، در مقابلش هیچ است. بحث‌هایی در محافل علمی به پا شد که واقعیت ماجرا را زیر سوال می‌برد.دروغ های بزرگ تاریخ

به همین خاطر جمجمه به دیرینه‌شناس باسابقه‌ای به نام آرتور اسمیت و ودوارد واگذار شد تا او روی صحت و سقم ماجرا تحقیق کند. بعد از مدتی او جواب تمام شبهات را با این عبارت داد: دروغ بزرگ. بعد از تحقیقات وسیعی که تا دهه ۱۹۵۰ طول کشید، اعلام شد این جمجمه متعلق به نوعی اوران گوتان است که در شرایط خاص و تحت فشارهای جانبی قدری تغییر شکل داده و قدمت آن هم به بیش از ۶۰۰ سال نمی‌رسد. نظریه داروین دوباره غبارآلود شد و داوسون هم کلاهبردار معرفی شد. اما نام دروغگوی دیگری هم در این داستان گمانه‌زنی می‌شود؛ شخصی به نام مارتین هینتون که یک موزه‌دار کهنه‌کار بود و جمجمه مذکور در موزه او آرمیده بود.

به جنایات، دروغ را هم اضافه کنید

شروع جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹ با حمله ارتش نازی به لهستان بود. ۱۱ تیپ زرهی ارتش آلمان ظرف چند ساعت وارد خاک لهستان شدند و به راحتی در برابر یک تیپ زرهی ارتش لهستان صف‌آرایی کردند و لهستان تصرف شد. با ورود ارتش سرخ شوروی و ارتش اسلواکی، جنگ جهانی دوم شروع شد.

اولین سوال این است که دلیل حمله همه‌جانبه ارتش نازی به خاک لهستان چه بوده. آدولف هیتلر مدعی بود لهستان تمامیت ارضی آلمان را نقض کرده و وارد خاک آلمان شده بود. این ادعا سراسر دروغ بود. هیچ سندی بر ادعای هیتلر وجود ندارد و به دست نیامده.

ما غافلگیر شدیم

ماجرای بمباران پرل هاربر توسط ارتش امپراتوری ژاپن هم در نوع خود جالب است. برای ورود به جنگ بدون شک بهانه‌هایی لازم است و پرل هاربر هم بهانه ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم بود. آنها مدعی شدند ارتش ژاپن به پایگاه دریایی ایالات متحده در هاوایی که به همان پرل هاربر معروف است، حمله کرده و سال ۱۹۴۱ را به همین بهانه به سال ورود ایالات متحده به جنگ جهانی نام‌گذاری کرد.

وقتی شروع یک جنگ با دروغ همراه باشد، دیگر نمی‌توان خرده گرفت که چرا کشورهای دیگر با دروغ‌های بی‌سروتهشان آتش جنگ را هیزم‌ریزی می‌کنند. روزولت، رئیس جمهور وقت ایالات متحده مدعی بود ژاپن در یک حمله غافلگیرکننده به مواضع آنها دست‌درازی کرده و هیچ نشانی از این حمله، قبل از وقوع آن وجود نداشته.دروغ های تاریخ

بعدها مشخص شد پرل هاربر یک دسیسه برنامه‌ریزی شده توسط سازمان اطلاعات نیروی دریایی آمریکا بوده. سکوت رادیویی مشکوک سازمان اطلاعات و خودداری آنها از فرستادن پیام‌هایی که توسط آنها رمزگشایی شده بود، فاجعه پرل هاربر را به وجود آورد و این به آن معناست که هیچ غافلگیری در کار نبوده و سازمان اطلاعات نیروی دریایی حتی رمزهایی را که از بی‌سیم‌های ارتش ژاپن شنود کرده بود، کشف رمز کرده، اما با سکوت رادیویی‌اش نیروهای نظامی مستقر در پرل هاربر را بی‌خبر گذاشته.

… و اما عراق

۲۰ مارس ۲۰۰۳ تاریخی است که ارتش آمریکا بر سر مردم عراق خراب شد. شخصا خسته شدم از این همه دروغ که به ایالات متحده برمی‌گردد. خودتان در یک سرچ مختصر اینترنتی خواهید دید که انتخاب این آیکون سیاه‌نمایی اغراق شده علیه آمریکا نیست و اگر با واژه Historical lies به سرچ بپردازید، متوجه می‌شوید بسیاری از این دروغ‌ها و عوام‌فریبی‌ها مربوط به آمریکا و سیاست یک قرن گذشته آن است. جنگ عراق با استناد به مدارکی شروع شد که سیا جمع‌آوری کرده بود و از وجود سلاح‌‌های بیولوژیک در عراق خبر می‌داد.دروغ های بزرگ

این اسناد آن‌قدر قرص و محکم می‌نمود که حتی محل دقیق انبارکردن سلاح‌ها هم مشخص بود. البته حمله به عراق از همان ابتدا هم نام دیگری داشت که بهانه حمله را کمی زیر سوال می‌برد؛ عملیات آزادی عراق. اسناد دیگری که آمریکا به آنها متوسل شد، چند عکس بی‌کیفیت از تریلرهایی بود که سلاح بیولوژیک حمل می‌کردند، اما اثبات این‌که این عکس‌ها خبر از سلاح می‌دهد، به خودی خود کار سختی بود. چندی پیش هم که آمریکایی‌ها خیلی واضح به نبودن سند محکم و قابل قبول مبنی بر وجود سلاح بیولوژیک در عراق اعتراف کردند.

منبع: مقالات کانون مشاوران ایران

بازدید:۳۸۹۵۶۲

رتبه مقاله درگوگل:

در مقاله قبلی حکایت دختر خائن را نوشتیم؛ شاهزاده خانمی که عاشق شاپور شد و دروازه شهر را روی سپاهیان شاپور گشود و شاپور پس از ازدواج با او، گیسوان بلندش را به اسبی سرکش بست تا سزای خیانت را ببیند! حالا درباره این ماجرا و قضاوت‌هایش حرف زدیم. یک چیزی را یادم رفته بود بنویسم و حالا می‌نویسم و بعد می‌رویم سراغ ادامه تاریخ ایران، سرزمینی که فراز و نشیب‌های زیادی را طی کرده تا امروزه ما بتوانیم به راحتی در آن قدم بزنیم و با دیدن آثارهای باستانی، کاخ‌های قدیمی، سنگ‌کوبه‌ها و… به یاد کسانی بیفتیم که قبل از ما می‌زیسته‌اند و از گام‌های آنها برداشت‌هایی داشته باشیم به سوی فردایی بهتر. تاریخی که لحظه به لحظه آن تلخ و شیرینی است و با خواندنش تجربیات زیادی به خودمان اضافه می‌کنیم. از این جور داستان‌ها در تاریخ زیاد است و مورخان گاهی معتقدند که واقعیت ندارند. حالا اگر چنین داستانی واقعیت هم نداشته باشد، خودش نشانه خیلی چیزهاست. معمولا پشت سر هر قصه‌ای در تاریخ واقعیتی نهفته است.

پس از شاپور نوبت به پسرش هرمز یکم رسید؛ پادشاهی که دوره‌ای کوتاه برتخت نشست. او هم تقریبا سیاست‌های پدرش را ادامه داد. در دربارش هم مانویان رفت و آمد داشتند و هم زرتشتیان. این دو گروه با هم رقابت می‌کردند و در پنهان با هم دشمنی می‌ورزیدند، اما هر کدام در دربار هوادارانی داشتند. پس از هرمز یکم برادرش بهرام یکم بر تخت نشست که دوره او از نظر تاریخ شرمندگی دوره پرباری است. موبد زرتشتیان در به قدرت رسیدن بهرام نقش داشت و پس از بر تخت نشستن او، زرتشتیان قدرت گرفتند. موبد زرتشتیان همه جا حتی در مجالس خصوصی در کنار شاه می‌نشست و نفوذ زیادی روی او داشتند. به عبارت دیگر حکومت دست روحانیون زرتشتی بود و شاه از آنان فرمان می‌برد.

پیامبری بر دار

مانی که بوی خوشی از این ماجراها نمی‌شنید، برای نجات جان خود راهی سفر شد. او را از میانه راه بازگرداندند. شاه با او به تندی حرف زد و مانی را زندانی کرد، اما موبدان زرتشتی به کمتر از مرگ برای مانی راضی نبودند. سرانجام شاه تسلیم نظر آنان شد و مانی را بر دار کردند. و سرش را در جندی شاپور آویختند تا مردم تماشایش کنند. مانی هنگامی که بر دار شد، پیروانی در ایران و سرزمین‌های شرق و غرب ایران و حتی اروپا و چین داشت.

بهرام یکم می‌توانست از خیر کشتن مانی بگذرد. او که خود می‌رفت و میدان را به رقیبانش واگذار کرده بود، کشتنش چه فایده‌ای برای حکومت داشت؟ غیر از این است که یک جور انتقام و تسویه حساب بود؟

این انتقام و تسویه حساب و زیاده‌روی در خواستن قدرت شکل تازه‌ای از حکومت در ایران بنیان نهاد که در دوره جانشینش به نهایت خود رسید. این نوع حکومت پیشتر در دوره اردشیر بابکان آزمایش شده بود، اما هرگز به این درجه از خشونت و بی‌رحمی نرسیده بود.

خوش‌شانسی

این تنها اشتباه بهرام یکم نبود. دخالت بهرام در اختلافات میان روم و یکی از حکومت‌های محلی بهانه دست رومیان داد تا به ایران حمله کنند. این حمله رومی‌ها برخلاف حمله‌های قبلی‌شان همراه با پیروزی بود و سرزمین‌هایی از ایران گرفتند. رومیان می‌توانستند پیشتر بیایند که ایرانیان خوش‌شانسی آوردند و سردار سپاه رومیان با شورش سپاهیان خود کشته شد. با کشته‌شدن او شیرازه سپاه دشمن از هم پاشید و بهرام از خطر جست؛ اما عمرش چندان بر دنیا نبود که کارهای دیگر بکند.

سرکوب و شورش

با برتخت نشستن بهرام دوم، دوره‌ای تازه در تاریخ ایران آغاز شد که در دوره پدرش پایه‌گذاری شده بود. او دست موبدان زرتشتی را آن‌چنان باز گذاشت که گویی تمام امور به آنان واگذار شده است. بسیاری را به جرم این که پیروان مانی‌اند، بر دار زدند و تنها به سرکوب مانویان بسنده نکردند و هر مخالفی را از دم تیغ گذراندند و مخالفان آتشکده‌ها را سرکوب کردند. موبد زرتشتیان نه تنها تمام مناصب عالی مذهبی را از آن خود داشت که مقام عالی قضاوت نیز به او واگذار شده بود و او به یکی از قدرتمندترین مردان تبدیل شده بود.

همیشه همین‌طور است، وقتی سخت‌گیری زیاد شود، مخالفت هم زیاد می‌شود. این جور نیست که یکی هر چه می‌تواند زور بگوید و ستم بکند و کارش پیش برود. وقتی سخت گیری‌های بهرام دوم و موبدان زرتشتی بالا گرفت، مخالفت‌ها هم بالا گرفت و گروهی از کسانی که ستم دیده بودند، مثل مانویان و گروهی از ساسانیان که مدعی تخت و تاج بودند، گردهم آمدند تا علیه بهرام دوم شورشی را آغاز کنند.

فرصت‌طلبی دشمن خارجی

رومیان که متوجه اختلافات داخلی و ضعف حکومت ایران شده بودند، گفتند حالا بهترین وقت برای جبران همه شکست‌های قبلی است. بهرام دوم که از حمله رومیان آگاه شد، خواستار صلح و مذاکره شد، اما امپراتور روم صلح را نپذیرفت. او که سری بی مو و کچل داشت، قسم خورد که سرزمین ایران را بگیرد و چنان از وجود رستنی‌ها و آبادی‌ها پاک کند که شبیه سر خودش شود. سپاه ایران درگیر جنگ‌ها و نزاع‌های داخلی بودند و با حمله رومیان عقب‌نشینی کردند. رومیان آن قدر پیش آمدند که تیسفون پایتخت ساسانیان هم به دست رومیان افتاد و همه فکر می‌کردند که دیگر کار تمام است، اما کار تمام نشد. باز هم ایران با خوش‌شانسی عجیب و غریبی روبه‌رو شدند که باورکردنی نیست. امپراتور کچل روم که آمده بود تمام سرزمین ایران را هم چون سرش صاف کند، ناگهان فوت کرد. مرگ او چنان ترسی در دل رومیان انداخت که آن را بلایی آسمانی دانستند و فرار را بر قرار ترجیح دادند. بهرام دوم که شانسی شانسی باز هم از خطر جسته بود، برای این که به این پیروزی مفتکی واقعیت ببخشد، رومیان را تعقیب کرد و بعد جشنی بزرگ گرفت و چنان برخورد کرد که انگار جلوی دشمن را گرفته است. مسیحیان که از امپراتور روم ستم می‌دیدند، کشته شدن امپراتور و شکست روم را نشانه عذاب خدا گرفتند و احتمالا موبدان زرتشتی هم این پیروزی مفتکی را به حساب خود گذاشتند. بهرام هنوز لذت این پیروزی را به خوبی نچشیده بود که با شورش بزرگی به رهبری عموی پدرش روبه‌رو شد.

منبع: مقالات کانون مشاوران ایران

بازدید:۶۹۵۳۲۷

رتبه مقاله درگوگل: