همسایه‌ها هم که در آن ساعت معمولا استراحت می‌کردند، چاره‌ای جز تحمل این برنامه را نداشتند. افتادن توپ در حیاط همسایه هم که از الزامات بازی بود. الان که به یاد آن روزها می‌افتم، به صبر و تحمل همسایه‌ها حسودی می‌کنم. این روزها دیگر کسی حال و حوصله این جور صبوری‌ها را ندارد. کسی به صدای هیجان بچه‌ها نیاز ندارد، به اندازه کافی در اطرافمان هیاهو و نویز وجود دارد. شاید ادوارد دوم کمی حق داشت.

«ورزش یک پدیده اجتماعی است» جمله‌ای کلیشه‌ای که این روزها هزاران بار آن را می‌شنویم. اما علاوه بر پدیده اجتماعی‌بودن، خصوصیت مهم ورزش، کالت‌بودنش است. حالا این کالت یعنی چه، بماند برای بعد، اما فعلا همین‌قدر بدانید که «کالت» یعنی چیزی که به آن عشق می‌ورزیم، بدون آن‌که دلیلش را بدانیم!

بازنویسی قانون ورزشی

کرنر: بعد از اعلام کرنر به نفع تیم اورتن در بازی مقابل تیم اسپورز در سال ۱۹۲۴، سم چگزوی (Sam Chedzoy) از نقطه کرنر پا به توپ شد و یک‌تنه مدافعان حیرت‌زده را دریبل زد و توپ را به تور دروازه چسباند.

بعد از آن فدراسیون فوتبال انگلستان قانونی را به تصویب رساند که به موجب آن زننده ضربه کرنر فقط یک بار می‌تواند به توپ ضربه بزند.

پرتاب اوت: ویلیام گان (William Gunn) هم عضو تیم فوتبال انگلستان بود و هم تیم کریکت. او در بازی تیم فوتبال انگلستان در مقابل تیم ناتز کانتی اسکاتلند در سال ۱۸۸۲، پرتاب‌های اوت تیمش را انجام داد. آن هم با یک دست و به شیوه بازی کریکت! بعد از این بازی بود که قانون پرتاب دودستی اجرا شد تا هر کسی با هر ژانگولری که خواست نتواند اوت پرتاب کند.

پنالتی: باز هم تیم ناتز کانتی. در سال ۱۸۹۱ در بازی این تیم و تیم استوک یک ضربه آزاد به نفع تیم استوک گرفته شد. بعد از نواخته‌شدن ضربه مدافع تیم ناتز، هنری (Hendry) توپ را در محوطه جریمه با دست به بیرون هدایت کرد. همین اتفاق فدراسیون فوتبال انگلیس را به فکر نوشتن قانون پنالتی انداخت.

دروازه‌بان: یکی از شگردهای لی ریچموند روز (Leigh Richmond Roose) دروازه‌بان عجیب و غریب انگلیسی، این بود که توپ را با دست می‌گرفت و از دروازه خودی تا نزدیکی‌های دروازه حریف می‌دوید و آنجا توپ را به پای هم‌تیمی‌هایش می‌رساند! این بهترین دلیل برای محدودکردن اجازه بازی با دست دروازه‌بان‌ها شد.

ستارگان:

اولیور کرامول، صدر اعظم انگلستان در قرن چهاردهم

کرامول یک بازیکن خشن بود. او هنگام تحصیل در دانشگاه، عضو تیم اعیان بود و به بازیکنان طبقه کارگر اجازه حضور در تیم را نمی‌داد. حکایت شده بعد از آن‌که کرامول محاکمه و اعدام شد، سر قطع‌شده‌اش توپ فوتبال یک مسابقه فوتبال در قصر وست مینستر شد.

پاپ ژان پل دوم

در جوانی یک دروازه‌بان درجه یک بود، اما همیشه رأس ساعت چهار زمین را ترک می‌کرد؛ حتی وسط مسابقه. دوستانش از این رفتار او خشمگین می‌شدند، اما ژان پل جوان جواب قانع‌کننده‌ای داشت: «معذرت می‌خواهم، اما به پدرم قول داده‌ام که زود به خانه برگردم.»

خولیو ایگلسیاس

او هم در جوانی دروازه‌بانی می‌کرد، در تیم جوانان رئال مادرید. اما بعد از یک تصادف اتومبیل در سال ۱۹۶۲ مجبور به کناره‌گیری از فوتبال شد. البته همین تصادف مسیر زندگی‌اش را تغییر داد. پرستاری که در بیمارستان مراقبت از او را برعهده داشت، برای آن‌که خولیو نوجوان روی تخت بیمارستان حوصله‌اش سر نرود، به او یک گیتار هدیه داد و همین آغازگر فرایند خواننده‌شدن این ستاره موسیقی پاپ بود.

آلبرت کامو

زمان‌های استراحت بین بازی‌های فوتبال در دانشگاه اَلجیره، برای فیلسوف و نویسنده جوان بهترین فرصت برای تفکر درباره «فلسفه وجود» بود. کامو در جایی گفته: «آن‌چه راکه درباره اخلاقیات می‌دانم، مدیون فوتبال هستم.»

تاکتیک یا تیک تاک؟

اوایل ماجرای تاکتیک خیلی ساده بود: WM. مدافعان به شکل W در زمین قرار می‌گرفتند، مهاجمان به شکل M. تا قبل از جنگ جهانی دوم، تاکتیک‌های نو در فوتبال جهان اصطلاحی غریب بود. فقط در اتریش و با تلاش‌های مربی اسکاتلندی جیمی هوگان (Jimmy Hogan) روش‌های جدیدی در آرایش بازیکنان شکل گرفته بود. شاگردان مکتب وین (Vienna School) در آن سال‌ها بهترین تیم اروپا بودند، اما در دهه ۵۰ میلادی مربی تاتنهام، آرتور رو (Arthor Rowe) هیجان جدیدی به دنیای فوتبال تزریق کرد.

روش پاس‌های کوتاه و سرعتی او در تقابل مستقیم با روش پاس‌های بلند مکتب وین بود. ولی در واقع این مجارها بودند که با تاکتیک استفاده از سانتر فوروارد همگان را مقهور خودشان کردند، سرعت تغییر موضع بازیکنان و پاس‌های کوتاهشان چشمگیر بود، اما یک ایراد اساسی داشت. کل این تاکتیک به تکنیک بازیکنان بستگی داشت. مجارها هنوز هم با تأسی به این تاکتیک بازی‌های جذابی را ارائه می‌کنند.

برزیل در سال ۱۹۵۸ جام جهانی را تصاحب کرد. علت موفقیت برزیل، استفاده از روش ۴-۲-۴ بود؛ یک تاکتیک کاملا تهاجمی. اما عصر طلایی فوتبال تهاجمی با پیروزی تاکتیک ۳-۳-۴، ابداعی هلنیو هررا به سر آمد. این تاکتیک دفاعی که نامش را از واژه ایتالیایی کاته ناچیو به معنی قفل دروازه به وام گرفته بود، منتقدان فراوانی داشت. اما هررا معتقد بود که این، روشی زیبا در بازی فوتبال است. لیبرو، یعنی مدافعی که هنگام حمله به خط حمله اضافه می‌شود، محصول این تاکتیک است.

انگلستان با همین تاکتیک ۳-۳-۴ در سال ۱۹۶۶ قهرمانی جهان را از آن خود کرد. اما آلمان‌ها و به‌خصوص هلندی‌ها خیلی زود این روش را شکست دادند. سیستم ابداعی هلندی‌های دهه ۷۰، یعنی فوتبال کامل «total football» به هر بازیکنی این اجازه را می‌داد که در هر نقطه زمین بازی کند. البته ایراد بزرگ این سیستم این بود که اگر شما مدافعی مثل استاد اسدی در تیمتان داشتید، فاتحه تاکتیک خوانده شده بود!

عصر فوتبال کامل خیلی زود به سر آمد و سیستم قدیمی ۲-۴-۴ و سیستم جدیدتر ۲-۵-۳ جایگزین آن شدند. روش ۱-۲-۳-۴ ابداعی تری ونه‌بلز (که به خاطر آرایش بازیکنان در زمین به روش درخت کریسمس معروف شد)، وریسون ۲-۴-۴ آریگو ساچی، مربی آ.ث.میلان (مهاجم وسط به جای سانتر فوروارد) و سیستم‌‌های پیچیده‌تر هر روز به فوتبال اضافه می‌شوند، اما در این دنیای پرهیاهو یک سیستم هم وجود دارد که بعضی وقت‌ها از تمام سیستم‌ها بهتر عمل می‌کند: ۰-۰-۱۰ یا همان بزن زیر توپ خودمان!

باز هم مارادونا

مارادونا تجسم کامل یک کالت فوتبالی است. اگرچه فیفا پله را به‌عنوان بهترین بازیکن تمامی اعصار معرفی کرده، اما فوتبال‌دوستان مارادونا را بیشتر از پله دوست دارند. شاید این جمله اریک کانتونا درباره مارادونا، بهترین تعریف از او باشد: «مارادونا برای فوتبال، مثل آرتور رمبو است برای شعر و موزارت برای موسیقی.» من به‌شخصه طرفدار پروپاقرص آرژانتین هستم، به‌خصوص امسال که مارادونا را به‌عنوان مربی به همراه دارد.

آیا مارادونا می‌تواند آرژانتین را به قهرمانی برساند و نام خودش را در پانتئون فوتبال بالاتر از تمامی ستاره‌های جهان حک کند؟ خدا کند.

اسم مستعار

چه کسی برای بازیکنان فوتبال اسم مستعار انتخاب می‌کند؟

«یک روز در مدرسه یکی از هم‌کلاس‌هایم مرا پله صدا کرد. آن‌قدر عصبانی شدم که نزدیک بود یک دعوای مفصل با او بکنم. وقتی ماجرا را برای پدر و مادرم تعریف کردم، آنها بعد از کمی فکر و نگاه به یکدیگر به من گفتند اتفاقا اسم مستعار خوبی است! از آن روز به بعد نام من شد پله.»

این حکایت پیداکردن اسم مستعار ادسون آرانتس دوناسیمنتو، ستاره برزیلی است؛ اتفاقی که مشابه آن برای هر فوتبالیست برزیلی دیگر کمابیش می‌افتد. اسم مستعار در برزیل، برای یک بازیکن از نان شب هم واجب‌تر است. فکر کنید یک گزارشگر فوتبال در برزیل یک صحنه پاسکاری را بخواهد برای شنوندگان رادیو گزارش کند: (زندگینامه پله)

اما در انتخاب اسم‌های مستعار بازیکنان اروپایی خلاقیت کمتری به کار می‌رود. اکثر این اسم‌ها یک کلمه‌ای هستند. تانک (بودوین زندن)، توپ (رونالد کومان)، چکش (یورگ آلبرتز)، میخ (ویم یونک) و حتی کامپیوتر (یان له‌چابا).

بعضی اسم‌ها هم به صاحبانشان تشخص می‌دهند: پروفسور (آرس ونگر)، فیلسوف (لیلیان تورام)، دکتر (سوکراتس)، ماتادور (مارچلو سالاس)، رئیس جمهور (لوران بلان) و ژنرال (رینوس میشل).

حیوانات هم از این بازی بی‌نصیب نمانده‌اند. گربه سیاه، عنکبوت، اختاپوس (همگی برای لیو یاشین، دروازه‌بان افسانه‌ای روس‌ها)، قوی هلندی (مارکو فن‌باسن)، Volture (امیلیو بوتراگئنو)، پلنگ سیاه (اوزه بیو)، زرافه (جک چارلتون)، بز (شوان گاتر)، اسب (اولگ لژنی)، مار (کانو)، غزال (فاستینو آسپریلا)، پشه (ریک مای کلاند) و لاما (فرانک ریکارد).

اما در اروپا، ایتالیایی‌ها و هلندی‌ها برای انتخاب اسم مستعار برای ستاره‌ها خلاقیت بیشتری به خرج می‌دهند: سرباز کوچک (آنجلو دی لی‌ویو)، پر سفید (فابریتزیو راوانلی)، Divine Ponytail (روبرتو باجو)، Snow Glake (باز هم رونالد کومان) و لاله سیاه (رود گولیت).

برزیلی‌ها علاوه بر اسم‌های کوتاهشان، لقب‌های جالبی هم دارند که بیشتر به درد دایره‌المعارف‌ها می‌خورد: پدیده (رونالدو)، گلوله انسانی (روبرتو کارلوس)، کلاه خود، گردباد، گرگ پیر، ضربه اتمی (همگی برای ریوالدو).

اسم کاراکترهای کارتون‌ها هم خیلی به فوتبالیست‌ها می‌آید: میکی ماوس (مارک اورمارس)، دامبو (ادوین ون درسار)، تن‌تن (باز هم رونالد کومان)، اسپایدرمن (والتر زنگا)، بت‌من (مارکو سیمونه) و ایس‌من (دنیس برک کمپ).

خفن‌ترین هواداران

کن بیلی (Ken Bailey)

مرحوم بیلی، نمونه‌ای درجه یک از طرفداران تیم انگلیس بود. در مسابقات ملی، از فرق سر تا نوک انگشتان پایش را به رنگ‌های قرمز و سفید و آبی درمی‌آورد. او سوژه مورد علاقه دوربین‌های تلویزیون در دهه ۶۰ میلادی محسوب می‌شد.

دکتر فان (DR. Fun)، ملوان بازنشسته و معروف‌ترین هوادار لیورپول در تمام سال‌های دهه ۶۰ میلادی که هیچ کدام از بازی‌های تیم محبوبش را از دست نداد و در تمام مدت در یک دستش چارلی، نماد عروسکی لیورپول و در دست دیگرش بوق مخصوص که مدام در آن می‌نواخت. (به نوعی شاید دکتر فان پدر بزرگ بو‌قچی‌های آفریقای جنوبی محسوب شود.)

مرد پرنده: The Birdmon

معروف‌ترین هوادار فوتبال در جهان، اهل کلمبیاست. کسی نمی‌داند نام واقعی او چیست، اما آن‌چه که او را به این شهرست رسانده، لباس عجیب و غریبی است که در تمام مسابقات تیم ملی کلمبیا بر تن می‌کند. البته عملا او لباسی نمی‌پوشد، بلکه از سر تا پایش را با پرهای زرد و قرمز می‌پوشاند، دقیقا مثل یک پرنده و همچون جادوگران آمریکای لاتین رقص‌های اسطوره‌ای می‌کند. مهم‌ترین لحظه در طول حیات هوادارانه‌اش در جام جهانی ۹۴ آمریکا اتفاق افتاد، جایی که او به روی یک سیم رفت، دقیقا مثل یک پرنده و از آن بالا تیمش را تشویق کرد!

ورزش و موسیقی

علاوه بر پله که یک آلبوم موسیقی به نام خودش ضبط کرد و به بازار ارائه داد، کوین کیگان شاید معروف‌ترین فوتبالیستی باشد که در عرصه موسیقی هم وارد شد. آهنگ «سرها بر فراز پاشنه‌ها» در سال ۱۹۷۹، شش هفته در جدول پرفروش‌ترین آهنگ‌های روز بریتانیا حضور داشت.

اندی کول، فوتبالیست انگلیسی دیگری است که تک‌آهنگش، «ایستادگی» به این جدول راه پیدا کرده.

ورزش و ادبیات

«یک نفر درباره جوزف. ک دروغ‌هایی گفته بود. او هیچ وقت نگفته که تاکتیک‌های مربی تیم بدیع و منحصربه‌فردند.»

جوزف. ک که فوتبالیستی اهل چک بود که قراردادی با تیم لیورپول بست، اما به دلایلی که نه برای ما و نه برای خودش مشخص شد، از تیم کنار گذاشته شد و بعد مثل یک «سگ بدبخت» به افسردگی مبتلا شد.

هرتزوگ – سال بلو

شاهکار تحسین‌شده این رمان‌نویس آمریکایی، یک کمدی درجه یک است درباره ظهور و سقوط فوتبالیستی اتریشی به نام آندره آس هرتزوگ؛ شخصیتی افسانه‌ای که ضرباهنگ، دیدگاه و حس تعادلش سر آخر او را به نابودی کشاند.

پستچی همیشه دوبار زنگ می‌زند – جیمز‌ ام کین

در این رمان کالت کلاسیک، شخصیت اصلی یک پستچی است که قبلا دروازه‌بان تیم چلسی و تیم ملی انگلستان بوده. او همیشه قبل از تحویل بسته‌های پستی زنگ در را دو بار فشار می‌دهد، چرا که از جواب‌دادن به سؤال «چرا در یک چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۷۰ به آلمان‌ها اجازه زدن گل سومشان را دادی؟» خسته شده است! نمونه دیگر با همین تم، کتاب «پستخانه» چارلز بوکفسکی است؛ داستان پرسروصدای زندگی یک کارمند دون پایه اداره پست که در هر فصل کتاب قصه‌هایی درباره نامه‌های فوتبالیست‌های معروف را حکایت می‌کند.

۱۹۸۴ – جرج اورول

وینستون اسمیت، یک شهروند وفادار است که به‌عنوان مدافع برای تیم لندن غربی بازی می‌کند. تیمی که دیکتاتور معروف، «برادر بزرگ» آن را شخصا هدایت می‌کند. بازی لندن غربی در برابر تیم «بقیه دنیا» چیزی از یک جنگ بزرگ کم ندارد.

باشگاه لندن غربی تجسمی است از کابوس «دهکده»، امپراتوری ترسناکی که «برادر بزرگ» آن را اداره می‌کند. اسمیت وفادار با سخت‌کوشی مثال‌زدنی هر روز در تمرینات حاضر می‌شود تا قبل از بازی بزرگ به فرم ایده‌آل برسد، البته تا قبل از آمدن اُبراین، مربی مخالف سیستم که با آمدن اتفاقات جدید در تیم رخ می‌دهد.

گران‌ترین یادگاری‌های فوتبال

۱- پیراهن زردرنگی که پله در فینال جام جهانی ۱۹۷۰ بر تن داشت، در یک حراجی به قیمت ۱۵۷۷۵۰ (معادل حدود ۳۰۰ میلیون تومان) پوند چکش خورد؛ یک رکورد برای یک یادگاری ورزشی.

۲- مدال قهرمانی گوردن بنکس، دروازه‌بان تیم انگلستان که به قیمت ۱۲۴ هزار پوند (معادل حدود ۲۰۰ میلیون تومان) در سال ۲۰۰۱ به فروش رفت.

۳- پیراهن تیم ملی انگلستان متعلق به جف هرست در فینال همان جام که یک طرفدار دوآتشه در سال ۲۰۰۰ برای آن ۹۱ هزار پوند (معادل حدود ۱۰۰ میلیون تومان) پول بی‌زبان پرداخت کرد.
منبع: com.مشاوره-آنلاین

بازدید:۶۵۱۲۸۷

رتبه مقاله درگوگل: 

در خانواده معیوب، مرد بر زن، زن بر دختر، برادر و خواهر بزرگ‌تر بر خواهر و برادر کوچک‌تر دیکتاتوری دارند. و بر اساس این سلسله مراتب فردیت همدیگر را نابود می‌کنند. در یک جامعه سنتی همه کنار هم هستند و با خوبی زندگی می‌کنند، در صورتی که کسی توجهی ندارد که فردیت هر کدامشان به سمت نابودی می‌رود.

در یک خانواده کوچک با وجود همه این مشکلات، همه کنار هم با خوبی زندگی می‌کنند، ولی زمانی که فرد وارد جامعه می‌شود، خشونتش شروع خواهد شد.

در کانون خانواده، افراد مشکلی ندارند و خشونتی نیست، چون همه با فردیت له شده خودشان با یکدیگر خوش‌اند.

در زمان‌های قدیم که ما خانواده‌های گسترده داشتیم و هنوز به این خانواده‌های کوچک و سلولی نرسیده بودیم، مسائلی که باعث نمود این فقدان در افراد می‌شد، وجود نداشت. وقتی که مدرنیته و مدنیت وارد جامعه ما شد، یعنی تئاتر، سینما و… به وجود آمد، که در آن زن وارد می‌شد و نقش کس دیگری را بازی می‌کرد، به یک‌باره جامعه سنتی واکنش نشان داد و از آن موقع زمینه نشان‌دادن خشونت در افراد ایجاد شد.

خشونت در خانواده‌های سنتی گذشته هم وجود داشته، ولی از جنس سلسله‌مراتبی. یعنی اگر کسی در سلسله‌مراتب آن خانواده می‌خواست تغییری ایجاد کند، آنجا بود که خشونت ایجاد می‌شد.

در دهه ۷۰ مدرنیته بر جامعه حاکم می‌شود و جنس خشونت‌ها متفاوت می‌شود. افراد در جامعه می‌روند و با توجه به این موضوع وقتی در جامعه قرار می‌گیرند، می‌خواهند فردیت خود را اثبات کنند. فردیتی که خانواده و جامعه هر دو آن را قبول ندارند و برای از بین بردن آن تلاش می‌کنند. اینجا به بحث آموزش و پرورش می‌رسیم. آموزش و پرورش که پاسخ را به جای پرسش گذاشته، نمره را به جای یادگیری قرار داده و دانستن را فدای مدرک کرده. فردی را که اینچنین آموزش دهیم، زمانی که دیپلم می‌گیرد، دو راه بیشتر ندارد. اول این‌که تست‌زنی کند و به دانشگاه برود و دوم این‌که وارد بازار آزاد شود، که هر دو فرد را افسرده می‌کند، چون هیچ استعدادیابی در فرد ایجاد نشده و فرد از کاری که انجام می‌دهد، لذتی نمی‌برد. پس باز هم خشونت شکل می‌گیرد.

مسئله بعدی اوقات فراغت است. در جامعه ما این‌طور جا افتاده که اوقات فراغت همان وقت تلف شده است. در صورتی که اوقات فراغت ضامن اصلی رشد فردی است. شما اگر می‌خواهید ببینید فردیت چه کسی سالم است، به اوقات فراغتش نگاه کنید. اگر اوقات فراغتش خالی باشد، فردیتش صفر است.

در کشورهای مدنی برای اوقات فراغت به شدت ارزش قائل‌اند، به همین دلیل است که اغلب تئوری‌های علمی، گروه‌های هنری و اندیشه‌های اندیشمندان حاصل اوقات فراغت‌اند. پینک فلوید محصول اوقات فراغت جوانان است که خط ربط بین مهندسی، دانش و فلسفه است، ولی به‌طور مثال در جامعه ما همین مراکز فرهنگی به نظر من به روش مرغ‌داری اداره می‌شوند.

مرغ‌ها با طلوع آفتاب شروع به فعالیت می‌کنند و با غروب آفتاب هم می‌خوابد و فعالیت تمام می‌شود. حالا به مراکز فرهنگی نگاه کنید، اکثرا از ساعت هشت صبح تا هشت شب باز هستند. در جامعه‌ای که مراکز فرهنگی تا ساعت هشت شب بیشتر باز نیستند، ولی آب هویج‌فروشی‌ها تا ساعت ۱۲ شب باز است، ما نمی‌توانیم توسعه فردیت داشته باشیم. و این توسعه نیافتن فردیت ایجاد خشونت در جامعه را به دنبال دارد. تمام خشونت‌ها منشأ اقتصادی ندارند. در اکثر خشونت‌ها فرد به دنبال به رخ کشیدن فردیت خود است.

یعنی این اتفاق در جامعه زیاد می‌افتد. یعنی اتفاقاتی که در آنجایی برای عقلانی‌بودن وجود ندارد، چرا شما با فردی که مرتکب قتل شد، همذات‌پنداری می‌کنید نه با فردی که کشته شده؟ چون اصلا فضای شما فضای عقلانی نیست.

آن سوی فردیت له شده، بعد از افسردگی

اگر قرار براین باشد که افراد در جامعه فردیت خود را از دست بدهند و دست به خشونت بزنند، این موضوع هم برای زنان اتفاق می‌افتد و هم برای مردان، ولی در اکثر فیلم‌ها که همان ویترین جامعه هستند، زنان قربانی خشونت‌اند، نه مردان؟

من فکر می‌کنم به دو دلیل این‌گونه است. هم به خاطر مردها و هم به خاطر خود زن‌ها. مردها به این دلیل که در هیچ جا آموزش مواجه‌شدن با زن را نمی‌بینند و هیچ کجا یاد نمی‌گیرند که به زن به دلیل انسان‌بودنش احترام بگذارند. تمام احترام‌هایی که شما از جانب مردان به زنان می‌بینید یا اداست و یا از جایی خیلی اتفاقی و دیمی یاد گرفته‌اند، نه بر اساس یک نظام آموزشی. حتی در روابط عاطفی هم که نگاه کنید، در سینما، تئاتر و… رابطه عاطفی محترمانه کمتر دیده می‌شود. زن تا حدی محترم است که منی که عاشقش هستم را درک کند، نه این‌که خودش انتخاب کند. و علت دوم؛ زن‌ها خود دیدگاه مردانه نسبت به زن دارند. یعنی زن می‌پذیرد که تصویری از زن را در خود متصور شود که مرد آن را قبول دارد. مثلا زنان حتی ظاهر خودشان را هم به‌گونه‌ای انتخاب می‌کنند که مرد خوشش می‌آید. یعنی زن خودش به علایق خود احترام نمی‌گذارد، پس چطور انتظار دارد که مرد به او احترام بگذارد. زمانی که کسی به شما گفت که من مجبورم، بدانید که فردیت او له شده و به معنای واقعی فردیتش را از دست داده و این همان نقطه آغاز خشونت است. زنان به دلیل فیزیک بدنشان شاید بیشتر مورد ظلم قرار بگیرند، ولی این دلیل بر آن نیست که آنها فردیت‌های مسلمی دارند و به خشونت کمتر دست می‌زنند. یکی از دلایل افسرده‌بودن زنان نسبت به مردان، همینی است که اگر جایی هم دست به خشونت نمی‌زنند، ولی فردیت از بین رفته آنها، در قالب افسردگی و بی‌حوصلگی در این افراد خود را نشان می‌دهد و این چند برابر خطرناک‌تر است برای جامعه.

بررسی‌های متعدد انجام شده در زمینه خشونت خانوادگی در کل دنیا نشان می‌دهد که در دهه‌های اخیر، این مسئله به عنوان یکی از مشکلات فراگیر و وحشتناک نمود پیدا کرده است که پیامدهای آن گاه با آسیب جسمی شدید و حتی مرگ قربانیان همراه بوده است. نتایج آمار و تحقیقات حاضر در ایران نیز حاکی از وجود گسترده انواع همسرآزاری در خانواده‌های ایرانی است. آمار سازمان بهزیستی ایران حاکی از آن است که بعضی از زنان خانه‌دار ایرانی مورد خشونت همسران خود قرار می‌گیرند. در میان انواع خشونت‌ها، خشونت کلامی- روانی که زنان در سطح خانوادگی و اجتماعی به شدت درگیر آن هستند، خشونتی است از نوع پنهان که به دلیل نامشخص بودن تعریف آن برای بسیاری از زنان، معمولا چندان علنی نمی‌شود و در سطح خصوصی باقی می‌ماند. با این وجود نتایج تحقیقات به عمل آمده نشان می‌دهد که علی رغم نامشخص بودن تعریف آن، بیش از انواع دیگر خشونت‌های خانوادگی رخ می‌دهد.

در دهه فعلی ما با خشونتی که منشأ آن زن باشد، بیشتر از دهه‌های قبل مواجه هستیم و این نشان می‌دهد که مسیر بعد از له‌شدن فردیت و افسردگی، خشونت است و این اصلا به صلاح جامعه نیست، چون زن خودش تربیت‌کننده است و نسل بعدی دچار مشکلات سخت‌تری خواهد شد.

فردا

آن بخشی از خشونت را که مستقیم از طرف خانواده است، در کوتاه‌مدت می‌توان حل کرد و روی تربیت افراد کار کرد. دست خودتان است که با تربیت درست و آموزش بچه‌ها از خشونت جلوگیری کنیم.

اگر شما نشانه‌ای از تکامل فردیت افراد ببینید، من می‌توانم به شما بگویم که روند رشد خشونت رو به کاهش است. یعنی فرد ذره‌ای به فرد جاری در جامعه تبدیل می‌شود و این کامل‌ترین نوع فرد است. یعنی هم جمعی است و هم جاری. در عرض جامعه گسترش دارد و در طول تاریخ جاری است و از گذشته و تاریخ خود نصیب می‌برد، اما بخشی از خشونت درازمدت است که من آن را مربوط به فقدان عقلانیت می‌دانم.

اگر عقلانیت را در جامعه به شکل جمعی احیا کنیم و موانع فرهنگی را شناسایی کنیم. روش‌های اعمال خشونت به تدریج حذف خواهد شد، ولی این در شرایطی است که ما آموزش و پرورش خود را اصلاح کنیم و اگر اینچنین نشود، خشونت حتی رو به افزایش می‌رود که من امیدوارم این‌گونه نشود و امیدوارم که ژن ایرانی همان‌طور که افرادی مثل سعدی و حافظ را آفرید، در این نسل هم بیافریند و ندا دهد که خشونت رو به افزایش است و باید کاری کرد. یعنی هر کسی اول از خود باید شروع کند تا ما به نتیجه برسیم.
منبع: com.مشاوره-خانواده

بازدید:۷۴۵۸۱۲

رتبه مقاله درگوگل: 

باید به دنبال راه‌ حل بود.

بعضی از فرزندانی که در بستر خانواده‌های با روابط عمومی پایین پایین و غیراجتماعی رشد می‌کنند، از داشتن اعتماد به نفس کافی برخوردار نیستند.

داشتن سطح روابط اجتماعی در بعضی از خانواده‌ها،  مخصوصا خانواده‌هایی که دارای جمعیت کمتری  هستند، علت اصلی  درون‌گرا بودن آنهاست و به دلیل همین فرزندانی که در خانواده‌های اینچنینی رشد پیدا می‌کنند، توانایی ابراز وجود در عرصه‌های مختلف و مکان‌ها را دارا نیستند.

شایان ذکر است خجالت کشیدن در سن نوجوانی و مخصوصا در دختران بیشتر دیده می‌شود و باید توان ابراز وجود و اعتماد به نفس از راه بالا بردن سطح روابط اجتماعی خانواده‌ها در بین جوانان و نوجوانان  افزایش پیدا کند تا بتوانیم از رشد و تقویت بعضی از رفتارهای عجیب و خجالتی آنها جلوگیری کنیم. از جایی که بعضی‌هایشان فکر می‌کنند هیچ شخصی نباید متوجه ضعف و ناتوانی‌هایشان شود، تلاش زیادی ارائه می‌کنند تا اشتباهی را نکنند و به همین دلیل همیشه تحت فشار و اضطراب هستند. آنها در مورد خود و دیگران افکار و باورهای غلط دارند و همیشه خود را دست کم می‌گیرند. آنها هرگز نمی توانند از معاشرت با دیگران لذت ببرند و تجربه‌های مثبت به دست بیاورند و بسیار هم طبیعی است که به علت احساسات بدی که دارند، اغلب احساس تنهایی و افسردگی کنند.

جالب است بدانید متاسفانه گاهی اوقات خود والدین هستند که باعث می‌شوند فرزندانشان باعث کم‌تحرکی، خجالت، انزوا، گوشه‌گیری و… شوند، چرا که رفتارهای بد آنها در جمع و طرز برخورد با فرزندانشان به گونه‌ای است که کودک دچار خجالت شده و از آن به بعد خود را در سکوت و گوشه‌گیری بیشتری می‌بیند. از طرفی والدین سعی می‌کنند به خاطر صرف هزینه‌ها و وقت زیادی که برای فرزندشان می‌گذارند، در مهمانی‌ها و مراسم‌های گوناگون برای دیگران توضیح دهند که فرزندشان دارای چه هنرها یا رشدهای چشمگیری است، ولی نمی‌دانند که خودشان به علت رفتارهای اشتباه و برخوردهای نامناسب باعث گوشه‌گیری فرزندشان شده‌اند.

بهتر است خانواده‌ها به این موضوع توجه داشته باشند که شخصیت فرزند آنها در حال شکل‌گرفتن است و باید با دقت بالایی بر رفتار خود تمرکز کنند تا مبادا فرزندشان آسیب ببیند. منظور از رفتار طرز صحبت، برخورد، آداب معاشرت و حتی لفظ و نوع صحبت‌کردن است. شما یک روز را از اول تا پایان شب در نظر بگیرید. صبح که از خواب بلند می‌شوید، بعد از زدن مسواک و شستن دست و صورت، به خرید نان، خوردن صبحانه و دیگر امورات زندگی می‌پردازید و همه چیز روال وجودی خود را طی می‌کند. حال فرض کنید بعد از اینکه از خواب بلند شدید، اول صبحانه بخورد، بعد نان بخرید، بعد به کارهای شخصی‌تان بپردازید، بعد مسواک بزنید و… می‌بینید که هیچ چیز سر جای خود قرار نگرفته و چه‌بسا همه چیز به هم می‌ریزد  و شما از کارتان عقب می‌افتید و همه چیز به هم می‌ریزد. دقیقا صحبت رفتار با نوجوانان همین مسئله است. یعنی اول باید با آرامش کامل و خونسردی تمام صحبت را پیش بکشیم و از آنها بخواهیم در مورد مسائل روزمره‌شان یا مشکلات و حتی کاستی‌هایشان با شما صحبت کنند. اگر موفق شدید و آنها مسائلشان را با شما در میان گذاشتند که بهتر، اگر نه بهتر است کم‌کم با آنها به صورت دوستانه مشورت کرده و از آنها بخواهید در فرصتی که آرامش کامل داشتند، مشکلاتشان را با شما در میان بگذارند، در غیر این صورت اگر احساس کردید که نوجوانتان قادر به صحبت و ابراز مشکلش نیست، حتما آن را نزد یک مشاور ببرید و مسئله را به این صورت به اتمام برسانید.

برخی از بچه‌های خجالتی با وجود هوش و استعداد زیاد، صرفا به دلیل کمرویی بسیاری از فرصت های خوب زندگی را از دست می‌دهند. اگر سعی کنید خودتان را جای این نوجوان بگذارید، حتما می توانید درد و رنجی را که در موقعیت‌های مختلف احساس می‌کند، بفهمید. خیلی از بچه‌های خجالتی با وجود هوش بالا و استعداد زیاد صرفا به دلیل کمرویی بسیاری از فرصت های خوب زندگی را از دست می‌دهند. نوجوان خجالتی معمولا در برقراری ارتباط با دیگران پیش قدم نمی‌شود و برای غلبه بر ترس و اضطراب ناشی از حضور افراد ناآشنا و موقعیت‌های اجتماعی جدید به زمان زیادی احتیاج دارد.

گفتنی است رسانه‌ها نیز می‌توانند با ارائه فیلم‌های متفاوت و داستان‌های مختلف درباره افرادی که از ابراز وجودی بهتری برخوردارند و توانایی بیشتری دارند، در این زمینه حداکثر تلاش خود را کنند. هرچند که ما خود نیز می‌توانیم با استفاده از سی‌دی‌های آموزشی و گام‌نهادن در عرصه ارتقای رشد فکری نوجوانمان به آنها بیاموزیم که راه‌های زیادی برای خجالت‌نکشیدن وجود دارد و آنها را آگاه کنیم که خجالتی‌بودن در آینده نه‌چندان دور باعث ایجاد مشکلات دیگری نیز می‌شود.

بعضی از مشکلاتی که به وسیله خجالتی‌بودن و گوشه‌گیری به وجود می‌آید، در سنین بالا برای نوجوان شما دچار مشکل می‌شود. یعنی وقتی نوجوان شما پا به سن می‌گذارد و روزی می‌رسد که خود می‌خواهد مستقل شود، به دلیل این گوشه‌گیری و خجالت‌کشیدن قادر به انجام خیلی از کارها نیست. شاید فرض کنید بسیاری از کارها خود به خود صورت می‌گیرد، ولی به این موضوع توجه داشته باشید که بسیاری از کارها هستند که فقط و فقط به دست فرزند خود شما صورت می‌گیرد و ایشان است که باید با انجام بسیاری از کارها، گامی هرچند مثبت در رفع مشکلات و کاستی‌هایش بردارد. خوب است بدانید نوجوانان ما به دلیل اینکه در سنین رشد هستند و کم‌کم و بیش از پیش پا به عرصه جامعه می‌گذارند، آسیب‌های بیشتری آنها را تهدید می‌کند و آن آسیب‌ها می‌تواند بیشتر از سمت خود خانواده باشد، چرا که عادات و رفتارهای بسیاری از خانواده‌ها، خود عامل منفی و خجالتی‌بودن نوجوانان می‌شود.

حتی بعضی اوقات پدرها و مادرها می توانند به آنها جرات و قاطعیت را آموزش دهند. آنها را تشویق کنند که در مورد موضوعات مورد علاقه‌شان صحبت کنند، به صورتی که هم شروع و هم ادامه و پایان آن را به خوبی رعایت کنند. پس توانایی نه گفتن محکم و قاطعانه را به آنها بیاموزید. تشویقشان کنید که خواسته‌ها و نیازهایشان را در جمع‌های صمیمی خانوادگی ابراز کنند. از فرزندتان بخواهید که درباره احساسات خود چه منفی و چه مثبت صحبت کنند تا شجاعت و جرات کافی برای بیان مسائل مختلف را به دست بیاورند.

نوجوان شما مثل محصول کشاورزی است که با آبیاری و مراقبت‌های ویژه و بسیاری از خدمات دیگر به بار می‌نشیند. نوجوان باید در آرامش به ادامه زندگی خود بپردازند تا با کمک شما والدین محترم گامی هرچند استوار به سمت آینده بردارد و برای خود فردی مستقل باشد.

به نوجوانمان یاد بدهیم که در بین دوستان و آشنایان از گذشته و خاطرات خودشان تعریف کنند و از بهترین و صمیمی‌ترین نفرات خانواده بخواهید که آنها را همراهی کنند. هیچ وقت تصور کمررو بودن را به آنها تلقین نکنید، حتی نگذارید که خودش این موضوع را تکرار کند و باور کند که من خجالتی هستم، من ترس دارم، من شهامت و جرات هر کاری را ندارم. فعالیت، تلاش و کوشش در عرصه‌های اجتماعی کوچک برای آنها بسیار شایسته و مفید است. از کارهای آسان و ساده مثل خریدهای جزئی که به یک رابطه فعال نیاز دارد، شروع کنید. بنابراین با این روش یاد می‌گیرند که ارتباط را با سلام و احوالپرسی شروع کنند و کم‌کم آمادگی لازم برای کارهای بزرگ‌تر را پیدا خواهند کرد. می‌توانیم آنها را تشویق کنیم تا با اشخاص و افرادی که اعتماد به نفس خیلی بیشتری دارند و کمتر خجالتی و کمرو هستند، ارتباط مستقیم و بیشتری برقرار کنند. حتی ورزش و فعالیت‌های اجتماعی مختلف نیز کمک شایان ذکری به آنها می کند تا از شر این احساس ضعیف و بیهوده هر چه زودتر رها شوند.

خجالت در بین نوجوانان باعث می‌شود آنها در سنین بالا حتی در گفتار و طرز برخوردشان دچار خلل‌هایی شوند و در سنین بالاتر برای انجام معاملات یا حتی مواردی اقتصادی با مشکلاتی مواجه باشند. پس سعی کنیم با مشورت‌کردن، صحبت از هر کار، مجموعه، اجتماع، خرید روزمره و یا به هر بهانه‌ای با نوجوانمان در ارتباط باشیم و پلی باشیم بین نوجوان و جامعه تا بتوانیم فرزندمان را از گوشه‌گیری و انزوا و خیلی حالات پریشان دیگر نجات دهیم و ایشان را به خوبی و درستی به جامعه تحویل دهیم، جامعه‌ای که با دستان به ظاهر کوچکشان شکل می‌گیرد و آینده‌ای را ترسیم به وجود می‌آورد تا برای دیگران به درستی تصمیم بگیرند و مفید باشند.

منبع: com.مشاوره-خانواده

بازدید:۶۲۵۴۸۳

رتبه مقاله درگوگل: